
Boşanma süreçlerinde çocukların bakım ve sorumluluğunun neden sistematik biçimde kadına atfedildiğini sorgulamak gerekmiyor mu? Çocuk yalnızca annenin değil, iki ebeveynin ortak sorumluluğu değil mi... Buna rağmen, babanın sınırlı bir nafaka ödemesi yükümlülüğünü yerine getirmiş sayılması için yeterli görülürken annenin velayeti babaya bırakma ihtimali neden toplumsal yargılarla ‘kötü annelik’ olarak damgalanıyor? Dahası, babanın boşanma sonrasında bekar bir birey gibi hayatına devam etmesi çoğu zaman sorgulanmazken, bu durumun neredeyse hiç yargılanmaması ne ölçüde adildir? Kadın, boşanma sonrasında hem ekonomik hem de sosyal anlamda dezavantajlı bir konumdan yeniden başlamak zorunda kalırken, bakım emeğinin neredeyse tamamının ona yüklenmesi hangi adalet anlayışıyla açıklanabilir?
NOT: Biz bu çocukları babamızın evinden getirmedik. Velayeti babaya bırakınca da anne olmaktan vazgeçmiyoruz.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer