Boşanma sonrası çocuk bakımı neden sistematik olarak kadının üstüne yıkılıyor?

Boşanma sonrası çocuk bakımı neden sistematik olarak kadının üstüne yıkılıyor?

Boşanma süreçlerinde çocukların bakım ve sorumluluğunun neden sistematik biçimde kadına atfedildiğini sorgulamak gerekmiyor mu? Çocuk yalnızca annenin değil, iki ebeveynin ortak sorumluluğu değil mi... Buna rağmen, babanın sınırlı bir nafaka ödemesi yükümlülüğünü yerine getirmiş sayılması için yeterli görülürken annenin velayeti babaya bırakma ihtimali neden toplumsal yargılarla ‘kötü annelik’ olarak damgalanıyor? Dahası, babanın boşanma sonrasında bekar bir birey gibi hayatına devam etmesi çoğu zaman sorgulanmazken, bu durumun neredeyse hiç yargılanmaması ne ölçüde adildir? Kadın, boşanma sonrasında hem ekonomik hem de sosyal anlamda dezavantajlı bir konumdan yeniden başlamak zorunda kalırken, bakım emeğinin neredeyse tamamının ona yüklenmesi hangi adalet anlayışıyla açıklanabilir?

NOT: Biz bu çocukları babamızın evinden getirmedik. Velayeti babaya bırakınca da anne olmaktan vazgeçmiyoruz.

Boşanma sonrası çocuk bakımı neden sistematik olarak kadının üstüne yıkılıyor?
Cevapla