Ailemden, inancımdan ve ülkeden kopmadan bu ağır gerçeğimle nasıl yaşayacağım?

Çok sıkıldım sürekli altında kaldığım yüklerden, gencecik yaşımda üstümdeki sorumluluklardan… ailemden, Türkiye’den, her şeyden bıktım.

Öncelikle içimdeki yangını size anlatamam. Bunu yazarken de hıçkırarak ağlıyorum, arkada da Koodkhaneh isimli, resmen beni anlatan Farsça bir müzik çalıyor.

Ben Mardinli, çok koyu ortodoks Süryani bir ailedenim. Ege Üniversitesi tıp hazırlıktayım. Genel anlamda ailem için hep bir gurur kaynağı oldum. Ama benim hakkımda bilmedikleri çok büyük bir gerçek var. Yıllarca kendim bile tam anlamıyla yüzleşemedim onunla. Sırf düşünmemek için kendimi hep meşgul ettim, çalıştım, tıp kazandım… ama artık kafamı meşgul edecek bir şey kalmadı ve bu gerçekle yalnız kaldım.

Ve bu durum, başıma kaynar sular dökülüyormuş gibi hissettiriyor. Asla değişmeyecek olması, ailemin öğrenirse her şeyin geri dönülmez şekilde parçalanacak olması, belki de bir daha memleketime dönemeyecek olma ihtimali… bunlar beni kahrediyor. Her şeyi yaptım, kendimi zorladım, kaçmaya çalıştım ama bazı şeyler insanın içinde öylece duruyor.

Beni yanlış anlamayın; kimseye karşı bir öfkem yok. Ama benim hayatımın gerçekleri içinde bunun ne kadar ağır sonuçları olabileceğini size şu an anlatamam. O yüzden kendi kendime bir yol çizdim: yalnız kalmak, her şeyi içimde tutmak, kimseye asla açmamak.

Bazen sadece soruyorum: neden yine ben? Neden benim için hayat yine zor? En yakın arkadaşlarım bile sürekli sorular sorunca, onları bile hayatımdan çıkarmak zorunda kaldım. Şu an etrafımda çok insan var ama ben sahte biriyim. Gerçek ben değilim onların gördüğü. Ve biliyorum ki zamanla onlar da uzaklaşacak.

Üniversite bitecek, doktor olacağım… peki sonra? Bu gerçek değişmeyecek. Başka bir yere gitsem de değişmeyecek. Hayatı bıraksam bile değişmeyecek.

Ve insan en çok, hiçbir yere kaçamamakla yoruluyor.