Merhaba KScanlar nasılsınız? Öncelikle yitirmiş olduğunuz kim varsa başınız sağ olsun mekanları cennet olsun inşallah.
Daha yeni yeni diyeceğimiz noktalarda artık yemeksiz taziyeler ve kısa süren taziyeler oluyor.
Bunların haricinde hep insanların acılı gününde acısını yaşayamadan gelenleri memnun etme çabasında olunuyordu. Seven sevmeyen tanısın tanımasın ayırmadan buna ve bazılarının densiz sözlerine gaflarına maruz da kalınıyordu.
Ben rahmetli babamın cenazesinde ağlayamadım bile çay yemek dağıtmaktan sanki orası pazarlık mekanı kahvehaneymiş gibi cenazede gelip hoş beş edip keyifle birbiriyle sohbet edenlerin gülücüklerine katlanmak da zordu. Gidin kardeşim orası yas yeri taziyenizi yapıp sonra nerede gülüyorsanız gülün ağlayın demiyoruz da ama öyle de olmuyordu işte.
“Allah rahmet eylesin, çok iyi adamdı ama…” diye başlayıp sonra onun gözünde küçük düşüren bir şey söyleyenler olmuştu. Ya da tamamen zoraki gelip hemen kaçanlar, acıyı resmiyet gibi görenler. İnsanın en kırılgan anında, samimiyetsiz bir başsağlığı dilemek kadar yalnızlaştıran bir şey yok. Herkes ölünün arkasından iyi konuşur ama yaşarken yanında duran kaç kişiydi? O an anlaşılıyor aslında.
Babana rahmet olsun 🌹 Yazdıkların içimi burktu. Yas evinin kahvehaneye dönmesi çok acı veriyor insanı yangın yerinde yapayalnız bırakıyor 😔 Ben de annemi kaybettiğimde “üzülme zamanla unutursun” cümlesi çok batmıştı. Unutmak değil acıyla yaşamayı öğrenmek zorundayız. İçinde tuttuğun o ağlayamama hali de çok tanıdık 💔🕊️