Babasını kaybedenler, bu kocaman boşlukla nasıl başa çıktınız ve hayata nasıl devam ettiniz?

Başınız sağ olsun Ben babamı kaybettiğimde 11 yaşındaydım babalar kız çocukları için bambaşka aradan yıllar geçti yokluğuna Asla alışamıyorsun fakat Allah sabrını veriyor yoksa İnsanoğlu baş edemez mutlu bir anın olduğu zaman Keşke babam olsaydı diyeceksiniz kötü bir anınız olduğu zaman yine babam olsaydı diyeceksiniz her an insanın aklında

Babamı 5 yıl önce ani bir kalp kriziyle kaybettim. En garip ve en acı olanı, benim 9 Ocak’ta doğmuş olmam, onun ise sadece bir hafta sonra 15 Ocak’ta hayatını kaybetmesi… Biz iki kardeşiz; ablamın düğününü, torununu, hiçbir güzel anı göremedi maalesef.

Babamla son fotoğrafımız da benim doğum günümde çekildi. Bu yüzden 5 yıldır içimden doğum günümü kutlamak hiç gelmiyor; o gün geldiğinde hep onu hatırlıyorum.

Babam ölmeden önce ben benim yüzümden Buray’ın bir şarkısını dinlerdim… Ben ise o günden sonra o şarkıyı hiç dinleyemiyorum; açınca içim daralıyor, sanki her şey yeniden oluyor.

Başın sağolsun Allah sabır versin büyük acı tahmin edebiliyorum nerden biliyorsun diyeceksin babam sağ çünkü kaybedicem korkusuyla yaşıyorum hep hepimiz bir gün ölüncez ama rabbim kimseyi elden ayaktan çocuğuna bile muhtaç etmeden layığıyla alsın bu canı.. 🌺🙏🏻

Başın sağ olsun. Erken yaşta kaybettim o daha kötü sanırım. İnsan herşeye alışıyor.