Sorun bende mi herifte mi?

Eşimle mutlu bir evliliğimiz var (dı) şimdiye kadar hiç sesimizi yükselterek konuşmadık bile birbirimizle. Her zaman destekçimdir her konuda. Bebeğimiz var, bebeğin de benim de her şeyimizle elinden geldikçe ilgilenmeye çalışır ama bir sorunumuz var ki ben içinden çıkamıyorum. Yanlış mı düşünüyorum, hata mı yapıyorum yardım edin. 3 kez can sıkan olay yaşadık. Üçünü de anlatayım. Eşimin ailesinden uzakta yaşıyoruz normalde. Ben doğum yaptığımda babası kanser tedavisi için yaşadığımız şehre geldiler ailecek. Ama ev tuttular, bebeğim yeni doğduğu için. Kayınvalidem de pederim de çok iyi insanlar, çok düşünceliler ikisiyle de sorunum yok aksine seviyorum.. Sorun eşim. O dönem yeni doğum yapmış biriyim, yanımda destekçim kimse yok, kolik bebek 15 dk uyuyor sadece. Genelde eşim işten geldiğinde beni 2 saat kadar uyuturdu. Ama haftada 4 gün falan ailesinin yanına gitmesi gerekiyordu ve gittiğinde saatlerce gelmiyordu. Mesela ekmek verip geleyim diyor, bir gidiyor 3 saat yok. Annemi sağlık ocağına bırakacağım diyor 4 saat yok. (Bu arada bu şehirde başka oğulları da var.) Ses etmedim o zamanlar, kendim iyi kötü idare ettim ama çok moralim bozuluyordu, beni dinlendirmek yerine ailesiyle çay kahve keyfi yapıyor diye. Daha sonrakinde internette saçma bir şey gördüm, şu meşhur ilk kimi kurtarılsın anketleri var ya, onlardan. Seçenekler annem, eşim, çocuğum, kardeşimdi.. Bu hiç düşünmeden annem dedi. Biliyorum saçma bir soru. Ben böyle canım şeyler sorma deyip geçiştirmesini bekledim ama o direkt annem dedi. Beni geçtim, çocuğunu neden seçmedin dedim, çocuk bir daha yapılır anne bir daha bulunmaz dedi. Çok kırıldım, her seferinde bu söylediğini laf sokuyorum ama söylediği şeyin arkasında durmaya devam ediyor. Bir sonraki olayımız da. Kayınvalidem geldi, eltimlere doğum yapacaktı eltim. Ben de hastaneye gitmeden gidelim görelim istedim.. Kayınvalidem aradı, don ürünler var çözmeden al götür diye bir şeyler getirmiş bize. Eşim almaya gitti. Ben sanıyorum ki kapıdan alıp gelecek. Bir gitti 1 buçuk saat yok. Oturmuş çay içmiş gene. Biz aklında yokuz, ben canım evde, çocuğu giydirdim, onu bekliyorum, getirdiklerini bırakıp bizi götürecek diye. Evleri çok yakın bu arada. Eltim 7’de hastaneye gidecekti, 6’ya çeyrek kala geldi hadi gidelim diye, gitmedim ben de, söylendim gittiğin yerde beni unutuyorsun diye. Küstük, akşamdan beri konuşmaya çalışıyor ama konuşmak içimden gelmiyor. Konuşursam ağzına edeceğim çünkü. Ailesi oldu mu mevzu çocuk da ben de önemsizim, değersizim, öyle hissettiriyor. Ben bu herife bunu nasıl anlatayım şimdi. İçimi döktüm iyi oldu.