Aldatıldığını çocuğu için saklayanlar var mı, siz olsanız susar mıydınız?

Selam herkese, bugün biraz içimi dökmek, belki de benim gibi hisseden birilerine "yalnız değilsin" demek istedim.

Biliyorsunuz, bazen hayatta karşımızdaki insanı çok iyi sanırız, çevremizdeki herkes "Ne kadar şanslısın, ne kadar iyi bir eşin var" der durur. Ama o dört duvarın arasında, ışıklar sönünce neler yaşandığını sadece o evin içindekiler bilir. Ben de kısa süre önce sessiz sedasız bir boşanma süreci geçirdim. Anlaşamadık, bitti dedik.. Aldatıldığımı söylemedim...

Ama asıl mesele bitmesi değil, bittikten sonra insanların konuşmaları..
"Neden boşandın?", "Bu kadar iyi adam bırakılır mı?", "Şımarıklık yapıyorsun, mutlu yuvayı yıktın" diyen o kadar çok kişi oldu ki... İnsanlar dışarıdaki vitrine bakıp içerideki yangını görmüyorlar maalesef. Herkesin gözünde ben, durup dururken düzenini bozan o "huzursuz, huysuz” kişiyim.

Peki neden sustum? Neden her şeyi anlatıp "Bakın aslında böyle biriydi" demedim?
Çünkü bir evladım var. Onun babasına olan güveni sarsılmasın, o tertemiz dünyası bu çirkinlikle kirlenmesin diye sustum. Kendi haklılığımı ispatlamak uğruna, bir çocuğun babasına duyduğu o masum sevgiyi elinden almak istemedim. Varsın herkes beni suçlasın, varsın "nasıl ayrılırsın" desinler... Ben sadece bir anne olarak evladımın ruhunu korumaya çalıştım.
Bazen en büyük fedakarlık, haklı olduğun halde haksız görünmeyi kabul etmektir. Sessizce çekilmek, aslında en büyük feryattır ama sadece yüreği olanlar duyar...
Var mı benimle aynı durumu yaşayanlar siz nasıl davrandınız? Ayrıca evladım için gerçeği sustum acaba evladım için aldatılmayı da sineye çekmem mi gerekirdi?