İçimde bir şeyleri yaşamayıp herkese anlatıyorum nasıl aşacağım bu durumu?

Ben ergenlik çağında üvey annem ve babamla geçirdim, travma kaldı bana bir sürü. 3 yıl boyunca küçücük bir odada kaldım, dışarı çıkmazdım doğru düzgün, arkadaşım yoktu, peçeliydim, çok dayak yedim babamdan, hep içime attım. Sonra ben üniversiteye geldim, her şeyimi herkese anlatmaya başladım ve insanlar bunu koz olarak kullandı. Ben de kötü oldum, en ufak olayda insanlara anlatmaya başladım. Ne olur bir fikri olan söylesin. "Anlatma" deyip ciddiye almayanları engele atacağım