Boşanmış bir baba olarak kızım varken ileride gerçekten mutlu ve sağlıklı bir yuva kurma şansım var mı?

Ben 1 evlilik yaptım 31 yaşındayım şu an hâlâ evliyim ancak eşim boşanmak istiyor tabi 2 yıllık emeği 2 dakikada silebilen biri varken artık ben de istiyorum

Eşimle 3 yıldır tanışıyoruz ve 2 yıldır evliyiz ve 1 yaşında kızım var. İkimiz de aynı iş yerinde çalışan devlet memuruyuz ancak eşimle bir noktada patladık artık. Evliliğin ilk gününden itibaren iyi kötü normal genel aklınıza ne gelirse her şeyi annesine anlatırdı. Eşimin babası vefat etti ben tanıyamadım ama annesiyle arkadaş gibi büyüdüğünü söylerdi hep ve bekârlıktan kalma bir alışkanlık ile tüm hayatında olan şeyleri annesine anlatma huyu vardı. Evlendikten sonra da yaşanan tartışmaları kavgaları annesine anlatırdı hatta ilk aylarda annesinin evine kalmaya bile giderdi. Artık evlenmişiz ama ne demek annesinde kalmak?

Bu bana çok garip gelmişti çok sinirlendim bağırdım sesimi yükselttim ama kesinlikle hiçbir zaman fiziksel şiddet uygulamadım. Zaten bende içki alkol yok sigara bile içmem eşim de aynı şekilde kullanmaz. Neyse bir şekilde ilk günleri atlattık ama ilerleyen aylarda gene tartışmalarımızı annesinden duyunca tekrar anlattığını anladım ve bu durum bende artık çok sinir yaptı ve öfkemi etraftaki eşyalardan çıkarırdım. Kapıya vurma duvara kafa atma TV ekranına yumruk atma gibi. Tabi benim bu yaptığım da kesinlikle doğru değil öfke kontrol problemi olarak sayılır ama ben bunun için uzmana bile gitmeye razıydım hatta bir süre sonra gittim bile ama ne yaparsam yapayım eşim annesinden kopamıyordu. Sadece kavgalar değil günlük hayatını da anlatırdı

Biz uzaktayken görüntülü arar 7/24 bilgi verir bu böyle oldu şu şöyle oldu bugün bunu yaptık. Neyse hamilelik sürecinde birçok tartışmalar bu sebepten olmuştu ama çocuk doğduktan sonra bakacak kimse olmadığı için annesi bizde kalmaya başladı. Hafta sonları kendi evine giderdi hafta içi bizde yatılı kalırdı. Şimdi durum böyle olunca bu sefer kavgalara tartışmalara bizzat şahit olurdu. Yatak odasında tartışsak bile eşim ertesi gün annesine detay verir ve ne yapacağım ben diye sorardı. Yani aslında annesine benim dedikodumu yapmıyordu destek arıyordu ama çözüm yolu yanlıştı

Eğer bir insan eşiyle sorun yaşıyorsa aile bireylerine kesinlikle anlatmamalı ve eşiyle çözmelidir. Bu durum bir süre böyle devam etti tabi kavgalar tartışmalar ayda 1 falan olurdu gene ama aklınıza her gün kavga ediyoruz gibi bir şey gelmesin ama annesinin bunu bilmesi beni çok rahatsız ederdi

Eşim Mardinli bu arada ben de Tokatlıyım. Yani eşim Kürt ama bizim aramızda hiçbir zaman Kürt-Türk ayrım olayı yaşanmadı zaten eşim de böyle bir şey söylemedi. Hatta eşim mutlu olsun diye dans şarkımız bile Kürtçe çaldı. Evde çocuğa şarkılar açılırdı. Kaynanam Mardin'den şehire 14 yaşında gelin olarak gelmiş ve hiç okumamış. Bu yüzden Türkçeyi de çok sonradan öğrenmiş. Genelde Kürtçe şarkılar açardı çocuğa ama bir gün işten geldim ve açtığı şarkı klibinde dağdaki Kürt askerleri yani gerillalar falan vardı

Dedim çocuğuma bunları izletmeni istemiyorum o da dedi ki beğenmiyorsan Kürtle evlenmeseydin. Bunu deyince benim kan beynime sıçradı önümde yemek vardı onu sinirden vurdum halıya döküldü gene duvarlara falan yumruk attım bağırdım. Polislik olduk uzaklaştırma talep etmişler bir süre evime gidemedim. İşin kötüsü eşim de annesiyle aynı fikirdeydi ve yanlış bir şey yapmadığını ve benim öfkemin düzelmeyeceğini söyledi ve boşanmak istediğini belirtti. O güne kadar beni seven kadın bir anda patladım diye boşanma kararı aldı. Madem sevmiyordun neden evlendin. Annesinden kopamayan biri neden evlilik kararı alır ki? Tek üzüldüğüm kızım. Velayet mecburi anneye çıkacak 0-3 yaş

Boşanmış bir baba olarak kızım varken ileride gerçekten mutlu ve sağlıklı bir yuva kurma şansım var mı?
Cevapla