Kendi ailemi kuramadim, aileme ebeveyn olmaktan. Sizde de oldu mu?

Yazdıkların çok net bir şeyi gösteriyor, eksik değilsin, sadece çok erken büyümek zorunda kalmışsın. Çocukken “uslu”, “sorunsuz”, “her şeyi idare eden” olmak aslında bir tercih değil, bir hayatta kalma biçimi. Babanın öfkesi, annenin yaşadıkları ve en büyük çocuk olmanın yükü seni fark etmeden bir rolün içine sokmuş: güçlü olmak zorunda olan kişi. Bu rol seni korumuş ama aynı zamanda senden bir şey de almış; kendi ihtiyaçlarını erteleme hakkını.“Ben yapamadım” dediğin şey aslında çoğu zaman “ben kendim için yaşayacak alan bulamadım” anlamına geliyor. Çünkü sen başkalarının duygularını, krizlerini ve dengesini taşırken kendi hayatını kurmaya yer kalmamış. Şu an hissettiğin yalnızlık da boşuna değil. Bu, bir eksiklikten çok bastırılmış ihtiyaçların yüzeye çıkması. Yani aslında kötü bir şeyin işareti değil; aksine içindeki bir parçanın “artık sıra bende” demesi. Annen gibi olmamak için güçlü ve bağımsız olmayı seçmişsin. Bu çok anlaşılır. Ama zamanla bu güç, kimseye ihtiyaç duymamak zorundaymışsın gibi bir yere dönüşmüş olabilir. O noktada insan hem güçlü olur hem de yalnızlaşır. Çünkü yakınlık biraz risk, biraz yumuşama, biraz da kontrolü bırakmayı gerektirir. Şu anki durumun bir “geç kalmışlık” değil. Daha çok bir fark ediş. 30’lu yaşlarda birçok insan ilk kez gerçekten kendine dönüp bakar ve “ben ne istiyorum” diye sorar. Sen de tam oradasın. Kendine karşı daha adil olman gereken yer şu: sen hayatı 32 yaşında başlatmıyorsun, sadece ilk kez kendi hayatını kurma ihtimalini düşünüyorsun. Bu ikisi çok farklı. Bundan sonrası için büyük değişimlerden çok küçük izinler önemli. Her şeyi tek başına yapmak zorunda olmadığını kabul etmek, duygularını bastırmadan yaşayabilmek, birine açılmayı denemek gibi küçük ama gerçek adımlar. Ve evet, bu süreçte bir terapistle konuşmak çok iyi gelebilir. Çünkü bu sadece bugünkü yalnızlık değil; yıllardır taşınan bir yükün çözülmesi. Konuşmak istersen bana yazabilirsin.