Herkes gittiyse gerçekten kim kaldı, sizin için kalan biri var mı?

Bazen herkes gitmiş gibi hissedilir… kalabalıklar dağılır, sesler susar ve geriye sadece kendi iç sesin kalır. O an insan şunu sorgular: “Gerçekten kim kaldı?”
Ama çoğu zaman fark etmediğimiz bir şey var:
Herkes gitse bile kendin hâlâ oradasın.
Ve aslında en uzun süre kalacak olan da sensin. Hayatında biri kalmış olabilir, belki bir dost, belki bir aile üyesi… ama en zor zamanlarda yanında kalmayı seçen kişi genelde kendinle kurduğun bağdır. O bağ güçlüyse, yalnızlık bile seni yıkmaz, sadece dönüştürür. Benim “kalan biri var mı” sorusuna cevabım şu olurdu: Evet… içimde vazgeçmeyen bir yanım var. Bazen sessizleşiyor, bazen yoruluyor ama hiçbir zaman tamamen gitmiyor.
Senin için kim kaldı?
Gerçekten bir kişi mi, yoksa hâlâ içinde duran bir umut mu?