Dindar insanlarla neden sağlıklı iletişim kuramıyorum, neden hep yargılayıp nasihat veriyorlar?

Sürekli üstenci tavırla kendisi gibi olmayanlara ders verip eleştirdiği şeyi imkan bulunca kendilerine yapıyorlar gördüğüm kadarıyla. Bir de her şeye aşırı takıntılılar, sohbet edemiyorsun bile. Her şeyden bir hassasiyet oluşturuyorlar. Tamam oluştursunlar ama hassasiyet bekliyorlar hep. Kendileri hassasiyet göstermeyi sevmiyor. Sadece nasihat vermeyi seviyorlar.

Hal böyle olunca iki kelimenin beli kırılmıyor kendileriyle. Bir de çarpınca falan "özür dilerim, pardon" demek yok lügatlarında.