Esim ile Ayrilmak Istiyorum?

Arkadaşlar merhaba,

Buradaki erkek kardeşlerime sormak istiyorum. Ben 20 yıldır Almanya’da yaşıyorum ve çalışıyorum. Eşimle Türkiye’de 2024 Ağustos ayında nikâh kıydık. Daha önce yaklaşık 1,5 yıl inişli çıkışlı bir ilişkimiz oldu, sonunda evlendik. 2025 Aralık ayında eşimi yanıma, Almanya’ya getirdim. Ne kadar zor bir süreç olsa da buraya geldik.

Buraya geldikten sadece 1 hafta sonra buraya alışamadığını, buranın havasının midesini bulandırdığını, kız kardeşlerimin ben isterken onun yanına gelemediğini ve sürekli yalnız olduğunu dile getirerek tartışmalar çıkarıyordu. Bir keresinde ben sesimi yükseltmeme rağmen yemek yerken bardağı alıp yere fırlattı. Kız kardeşlerini aradım, “bir daha yapmayacağım” dedi. Öfke kontrol problemi yaşadığını düşünüyorum. Tartışmalarda sık sık küfürlü ifadeler kullanıyor. Babasını aramak istediğimde bana “babamı ararsan olanı da söylerim, olmayanı da söylerim” gibi cümleler kuruyor.

Konu ne kadar istemesem de aileme yansıdı. Annem bir keresinde kapıdan kavga ettiğimizi duyup geri eve gitmiş.

Eşim, annemin ve ailemin onu sevmediğini, kendisine düşman olduğunu düşünüyor. Oysa annemlere gitmek istemeyen, annemlerin evinin sokağından bile geçmek istemeyen kişinin kendisi. Bana “bizi burada tutan bir şey yok” diyor. Ben “ailem, işim gücüm burada” dediğimde “onlar bir sebep değil, Türkiye’de de çalışırsın, yabancı dilin var” diye cevap veriyor.

Her kavgamızda dışarı çıktığımda “acaba kendine bir şey mi yaptı” diye korkuyorum. Hamileliğinin 3. ayında bir seferinde babasını aradım, babası konuştu ve 3 gün düzeldi sanmıştım. Sonra yine aynı sorunlar çıktı. Kendi babam konuşmak istediğinde “o benim babam değil, ne konuşacak” diyor. “Bana kızarsa ses kaydı alır babama atarım” gibi cümleler kurdu. İkinci seferinde babam ona düzelir umuduyla biraz daha sert konuştu, bu sefer büyük bir kriz yaşadı ve “o benim değil, benimle konuşamaz” diyerek kıyametleri kopardı.

Almanya’ya geleli 4 ay oldu. Hâlâ her gün kız kardeşini ve annesini sayıklıyor, burayı benimseyemedi. Bana bir keresinde “Ben buranın böyle olduğunu bilseydim sevgiliyken kestirip atardım, kusura bakma, ben dünyaya bir kere geliyorum” dedi. Babam bir daha ararsa “olanı da anlatırım, olmayanı da” diye tehditler savurdu.

Çocuğum benim yaşama sebebim ama eşimden soğudum, boşanmak istiyorum. Buna rağmen nedense vicdan yapıyorum. Bugün doktor randevumuz vardı, oraya bile gitmek istemedi, bebeğin durumuna bakacaktık.

Benimle gezmeye, sokağın başına bile çıkmayan eşimi iki gün sonra Türkiye’ye göndereceğim ki kafasını toplasın. Şu anda da kardeşlerimle gezme planları yapıyor. Ayrılmak istiyorum, çocuğumu sonuna kadar sahipleneceğim. O benim yaşama sebebim, böyle bir ilişki ortamında büyümesini istemiyorum. Maalesef vicdan yapıyorum; onu Türkiye’ye göndereceğimi öğrendikten sonra 3 gündür bana iyi davranıyor. Boşamamdan korktuğunu söylüyor, ağlıyor ve bana vicdan yaptırıyor.

Ben kararlıyım. Ya kanser olup öleceğim, ya tımarhaneye gideceğim ya da ipi kesip atacağım.

Başından benzer bir süreç geçen var mı? Tavsiyeniz nedir?