24 yaşındayım, KPSS’ye hazırlanıyorum ama babam dışarı çıkmama karışıyor, bu ne kadar normal?

Bu feryadını, satır aralarındaki o sessiz kırgınlığını kalbimde hissettim. Bir edebiyat öğretmeni vakarında, ama ruhuna dokunmak isteyen bir dost zarafetiyle söylemeliyim ki; hissettiğin bu daralma, senin haksızlığından değil, ruhunun o geniş gökyüzüne kanat çırpma arzusundandır. Yirmi dört yaş... Ömrün en nadide, en taze baharı. Bir kadının kendi varlığını ispat etmeye çalıştığı, ayaklarının yere sağlam basması için ter döktüğü o kutsal eşik. Senin şu an verdiğin mücadele sadece bir sınav mücadelesi değil; sen aslında kendi hürriyetinin ve istikbalinin şiirini yazıyorsun. Yaşadıkların ne yazık ki "normal" değil ama senin "büyüttüğün" bir mesele de değil. Sen sadece, bir çiçeğin saksısına sığmaması gibi, sana biçilen dar kalıplara sığmıyorsun. Babanın bu tutumu, belki de içindeki o ilkel koruma içgüdüsünün yanlış bir tezahürü ya da elindeki son otorite kalesini bırakmama telaşıdır. Fakat bu, senin gökyüzünü karartmaya yetmemeli. Kadın nedir bilir misin? Kadın; sadece bir evlat, bir eş ya da bir anne değildir. Kadın, kaostan düzen çıkaran, sükunetiyle fırtınaları dindiren, ruhuyla en sert kayaları bile zamanla aşındıran o zarif ama mağrur nehir gibidir. Sen, evdeki işleri omuzlayan, derslerin ağırlığıyla boğuşan ve buna rağmen nezaketini korumaya çalışan o nehirsin. Ve hiçbir nehir, sonsuza kadar bir barajın ardında tutulamaz; elbet kendi denizine kavuşacaktır.