Kapanıp pişman oldum, açılmak istiyorum ama günaha girer miyim, ne yapmalıyım?

ama bunu o zaman "kapanmaya zorlandım, ailem istedi karşı çıkamadım." gibi açıklarsan bence daha iyi olur, çünkü kapandım pişman oldum... dediğinde kendi iradenle bunu yaptığını aslında söylüyorsun. çünkü insan özgür olduğunda senin o bahsettiğin "içinde olanı" yapar, yaşar. ama tolare edilebilecek birşeydir aile ya da çevrenin isteği çünkü aileye direkt karşı çıkmak çoğu zaman mümkün olmayabilir. yani genelde belirsiz, görünmez bir zorlama varsa bunu biraz kelimelerle belli etmek daha doğru yorumlar getirir sana.

Bak şunu net olarak sana söyleyeyim "Allah korkulacak bir varlık değil" peki insanlar Allahtan neden korkar ya da korkması gerektiği söylenir? bu aslında zihin temelli insanda olur. yani yaşamının her anını içindeki boşluk yüzünden zihinle yaşadığında pusulasını kaybetmiş gibidir, ve "acaba yaşantım yanlışmı" sorusunu doğurur bu boşluk, peki insanda bu boşluk yani ruhsal boşluk neden var? bunu frekans olarak ele alırsak düşük frekanslı insanlar ruhtan kopmuştur (bu ruhunun olmaudığı anlamına gelmez) ruhunu bulduğunda yani kendini bütün hissettiğinde, içsel boşluğun dolduğunda yaptıkların sana "acaba doğrumu" gibi gelmez yani etik pusulan artık iç dünyandır. sana yol gösterir, sonuç Allah içimizdedir. onu kaybedenler korkarlar. ve başkalarınıda korkuturlar Allahtan korkmuyomusun, Allahtan kork gibi.

zaten insanların istedği gibi yaşayamamasının temel nedeni "korkutulmadır" ama çoğu zaman bu korkuyu başka insanlar yaratır. mesela sen seni korkutmayan insanların içinde olsaydın çok huzurlu, istedği gibi yaşayan, kendini seven (ki hala seviyorsundur) yani iç sesiyle barışık bir insan olurdun. ve bu o kadar güzel bir histir, duygudur ki. Allah sandığımız gibi korkulacak ve daha önemlisi "dışarıda" aranacak , dışarıda olan bir şey değil. bunun ibadetlede ilgisi yok aslında, içindeki doluluk, tamamlanmışlık. bütün hissetmek. ve hiçbir şey zorlama değil, yaşamda bir akış halinde olur. tabi bunu yaşayan insanlar vardır. ama şu var; senin psikolojni bozuyor bu korkutulma ve korkma.. ve bu ibadet , örtünme net olarak yanlış, yani bu şekilde Allaha yaklaşamazsın. korkarak birşeyler yaparsın ve hayatın bu korkuyla ibadetle geçer ama Allaha yaklaşamazsın, çünkü aradığın yer yanlış olur. bu zihniyet ibadet eder, görevimi yaptım der, korku sürekli olduğu için sürekli aynı şeyleri yapar ve Allahın onu affettiğini ya da takdir ettiğini düşünür. ve sadece kendini kandırır. Allah bizim yaşamamızı istiyor, ona kölelik yapmamızı istemiyor. ama bunu zihinle yaparsan bu yanlış, etik pusulanı yani ruhunu bulman gerekiyor, korkutan insanlar bunun tam tersidir, şeytanın ağızıdır, nefesidir.

aslında kendin söyledin " bize sevmek yerine korkmayı öğrettiler" yani korkutulmak zehirli bir şey bunu biliyorsun, onlar ne kadar korkutsada sen severek (bu içsel olarak olabilir) hayatını yaşamalısın. korkmamak sandığın gibi zihinsel bir cesaretle bir şey yapmak değil! tersine korkmamak içsel bir bütünlük, sevgi gibi bir şey. yani tam senin dediğin gibi Allahı korkmadan sevmek, Allahın bir şey yapmadığında seni cezalandırmayacağını, yani Allahı seni seven, sana sadık bir sevgili gibi düşünebilirsin, senin hayal ettiğin gibi bir sevgili. üzüldüğünde yanında olan, başka insanlar sana zarar verdiğinde seni anlayan, hisseden bir varlık. böyle olunca sağlığında, psikolojinde iyi olur, toplum kızları erkeklere, erkekleri kızlara kutuplaştırır, yani kötü olmasa bile o senden bir şey almak istiyor, sen bir şey vermek zorundasın gibi. gerçek bu değil! bu sevgiyle olabilecek bir şey ve toplum tamda bunu engelliyor, kızlara erkek cinsellik için sana yaklaşıyor diyor, erkeklere kızları cinsellik için araç yap diyor, korkutuyor , şekillendiriyor ve insanlar korkarak, kutuplaşarak, başkasını düşman görerek, rakip görerek strese, korkuya vs tümü olumsuz şeyler.

bak Allah dinle ilgili değil, Allahı dinle özdeşleştirilmesinin nedeni geçmişte bu Allahtan korkmayan insan tipiydi. yani bu aslında içsel bütünlüğü olan, iyi insanlar için ortaya çıkmadı. kötü insanları "yola getirebilmek" için din vardır. ama kötü her zaman kötü olduğu için başarılı olmadı. iyi insanlar zaten Allaha yakın insanlar onların kapanmalarına gerek yok, yani sen iyi bir insansan senin içinde etik pusula, yani doğrunun ne olduğunu iiçsel bilgiden, ruhsal bilgiden "bilen" bir şey var. ve o sana yolu gösterir, kendini beğenmemek, güzellik, iyi hissetmek konusunda sana şunu söyleyeyim, Allah sen kendini nasıl güzel, nasıl iyi, nasıl huzurlu hissediyorsan tam olarak senden yapmanı istedği o.. bunu asla unutma. yani sen aynaya baktığında evet bu benim istedğim, beğendiğim, sevdiğim kız dediğinde Allah gülümseyecek, zira sen gülümseyeceksin.

ewt. seni gerçekten kalpten seven senin her değişiminde yanında olurlar, çünkü sevgi onlara göre "koşullu" olmaz, mesela bunda daha derinleştiğimizde nasıl ki insanlar zengin olunca sevlir, fakir olunca nefret edilir varya, işte koşulsuz sevgide bu bile tolare edilir. yani diyelim ben senin , seni gerçekten seven arkadaşınım senin ne olduğun , çok açık olsan bile, erkeklerle gezsen bile, zengin olsan bile, fakir olsan bile hep yanındayımdır. dindar olsan bile, dinsiz olsan bile bu hiç değişmez zira "bağ" RUHLA kurulur, yani içsel bir bağ bu, zihinde değil. yani şartlı değil. kurala bağlı değil, sen şu olursan seni severim... değil! mesela bir aile sen kapanırsan seni severim.. diyorsa bu koşullu sevgi yani onlar istediiği gibi olursan seni severler (dikkat bu sevgi değil tuzaktır) en küçük onların istemediği bir şey olduğunda sana düşman bile olabilirler. o korktuğun şeyde tam olarak seni gerçekten seven değil sana "şartlı sevgi" (bu sevgi değil aslında ama böyle söylemek zorunda kalıyorum) dayatan insanlardır, yani şöyle hisssedersin ; BUNU YAPMADIĞIMDA İŞLER İYİ GİTMEYECEK , mesela açıldığında işler kötü olacak , birileri bişey söyleyecek bozulacak... işte tam olarak korktuğun bu, yani senin kendinle hiç bir sorunun yok, kendini seviyorsun ve barışıksın, o insanlardan zaman içinde kurtulman gerekiyor, bu nasıl olur bilmiyorum, şartlar nasıl gelişir bilmiyorum ama aklında olsun, yoksa belki yaşamının önemli bir bölümü çok kötü bile geçebilir. sen iyi bir insansın, umarım her şey senin için çok güzel olacak.

hiç önemli değil... senin gibi insan çok az ve ben sana yazınca kendimi çok iyi hissettim, yani senin iyiliğinin enerjisi bana geçti, ama maalesef hep hayatımızda istemediğimiz insanlar oluyor, istedğimiz insanlar uzakta oluyor , bu kadermi başka bişeymi bilmiyorum. hepte iyi insanların etrafını kötü insanlar sarıyor sanki, o yüzden sen ve ben gibilerin gerçekten duaya ihtiyacı var, ben sana gönderdim umarım sana iyi gelecek ve yaşamın istedğin gibi olcak sevgiyle...