Gerçek dostluk arkadaşlık diye bir şey var mı?

Bence yok. Kimseye güvenmemem gerektiğini düşünüyorum. İnsanlar çok kötü, çok çıkarcı, çok dedikoducu, çok yalancı. En yakının bile gün geliyor, zor durumda kalsan gelebilecekken gelmiyor. Çok kırıcılar. Kırıcı insanların kırdığını bilmesi buna rağmen özür dilemekten bile aciz olması, egolarını bir kenara bırakıp bir “kusura bakma” bile diyememeleri beni çok üzüyor. Haklı olduğum durumlarda bile, aram bozulmasın diye bazen özür diliyorum. İnsanları kaybetmemek için hâlâ çırpınıyorum ama artık umursamamak istiyorum. Eğer iki günlük biriyse umursamıyorum; fakat yıllardır hayatımda olan biriyle arama nasıl mesafe koyacağımı bilmiyorum. Hayır diyemiyorum. “O kırılmasın, o üzülmesin” diye düşünürken, beni kırsalar bile sessizce susup içime atıyorum. Kendi içimde affedip iki gün sonra tekrar konuşuyorum, beni kıran kişiye beni kırdın demiyorum desem bile beni haksız çıkartıyor. Sesimi çıkarıp konuşsam bile karşı taraf suçu yine bende buluyor. Sanki benim kırılmaya hiç hakkım yokmuş gibi.