Engelli olduğum için yeğenimi kucağıma alamayınca üzülmem normal mi, bu duyguyla nasıl başa çıkabilirim?

Üzülmen hem çok insani hem de çok normal. Bu, yetersizlikten değil, sevginin fiziksel bir engele çarpmasından kaynaklanan doğal bir hayal kırıklığı.
Bu duyguyla başa çıkmak için şu bakış açısını deneyebilirsin:
Bağ Kurmanın Tek Yolu Kucak Değil: Yeğenin senin kucağına gelmeyi değil, aslında seninle temas etmeyi istiyor. Sen ayaktayken alamıyorsan, oturduğun bir ana bu anı erteleyebilirsin.
Ona Kendi Yöntemini Öğret: "Şimdi kollarım meşgul ama gel dizime otur" dersen, o senin durumunu bir engel değil, seninle kurulan farklı bir oyun olarak görecektir.

Duygunu Kabul Et Ama Suçlama: Üzüntünü bastırma, "Sevgimi göstermek istedim ama yöntemi farklı olmalıydı" de ve geç. Çocuklar engelleri biz yetişkinler kadar trajik görmezler; onlar için önemli olan senin onunla kurduğun göz teması ve sıcaklıktır.
Onu kucağına alabileceğin, güvenli ve ikinizin de rahat olduğu bir "kucaklaşma köşesi" belirlemeye ne dersin?