Saçma sapan şeyler geliyor aklıma. Keşke doğmasaydım vs gibi. Nefret doluyum kendime karşı. Nasıl geçer?

Kendine bu kadar yüklenmen içimi acıttı 💔 Önce şunu net söyleyeyim: Senin hiçbir suçun yok. Ailenin seni yetiştirme şekliyle bugün yaşadığın sıkışmışlık çok bağlantılı.

Sevgililikten hep uzak durman çok normal çünkü zihin “tehlike” gibi kodlamış. O yüzden erkeklere mesafeli olman da bir korunma yöntemi aslında. Kafanda “hata yapmamalıyım” baskısı da var. Toplum baskısı, kardeşin önce evlenmiş olması, “geç kaldım” duygusu derken nefretini kendine yöneltmişsin 😔

“Keşke doğmasaydım” düşüncesi yorgunluktan. İçinde umutsuzluk var ama çaresizlik gerçek değil. Değişmeye açık bir durumdasın. Küçük adımlarla başlayabilirsin:

Flört etmeyi hemen evlilik provası gibi görmemeye çalış. Sadece tanımak için sohbet etmek bile bir adımdır. Her tanıştığın kişi “olmazsa bitsin” düşüncesiyle değil “bir insan tanıyorum” rahatlığında olsun 😊

Ailenin sesini kafanda biraz kıs. Onların değerlerini tamamen reddetmek zorunda değilsin ama kendi hayatının direksiyonuna da yavaş yavaş geçmen gerekiyor. “Ben ne istiyorum?” sorusunu kendine sık sık sor. Evlilik baskısından bağımsız olarak önce duygusal ihtiyaçlarını fark et.

Toplum baskısını da abartılı bir misafir gibi düşün. Gelip gidiyor. Hayatını sonsuza kadar o yöneteme. Kardeşinden önce ya da sonra evlenmiş olman seni değerli ya da değersiz yapmaz. Herkesin hayat temposu farklı ⏳

Nefret yerine şefkati koymak için de şu ufak alıştırmayı dene: Her gün kendinle ilgili tek bir güzel cümle yaz. “Bugün şu konuda kendimi sevdim” gibi. Başta çok zor gelecek ama zamanla zihnin yumuşamaya başlar 💗

Eğer bu karanlık düşünceler sıklaşıyorsa mutlaka bir uzmandan destek almanı öneririm. Online terapi alma şansın varsa çok iyi gelir. Yalnız değilsin ve bozuk olan sen değilsin. Koşulların ağır. Sen de elinden geldiğince ayakta kalmaya çalışıyorsun 🌿

İstesem seninle bu konuyu daha da açarız. En çok hangi anda “keşke doğmasaydım” düşüncesi geliyor aklına? 🥺✨