Aile baskısından nasıl kurtulurum?

Merhaba arkadaşlar. Hemen olaya gireceğim. 22 yaşındayım üniversite de son senem ama hala ailem her şeyime karışıyor ve istedikleri gibi davranmadığım zaman iş şiddete gidiyor. Küçüklüğümden hatta bebekliğimdem beri şiddet gören biriyim. şu an hala maddi olarak aileme bağlıyım okulumda özel ve harçlığımıda onlar veriyor ve işe girecek vaktim ders programı yüzünden yok yani maddi açıdan öneri verirseniz yapamam. Ama maddi açıdanda ailem gene durmaz çünkü yapmak istediğim meslekleri söylüyorum ona bile hayır. 4 dil biliyorum ve hostes olmak istiyorum çünkü parası iyi ve türkiye de iş bulmak artık çok zor ki hostes olmakta zor ama denemek istiyorum ve annem bana ''seni hostes ol diye mi okuttuk'' diyor. Part time işe gireyim diyorum ''seni kafede çalış diye mi okuttuk'' yazın işe girdim çevirmen olarak ve sigorta artı maaş sorunları yaşadım ama iş hayatıdır devam edeyim kafasındaydım babam bana geldi ''sen çık benim yanımda çalış ben sana asgari veririm'' dedi ve bunun sonunu biliyorsunuzdur zaten. Harçlık vermesi için bile yalvarır oldum ki kredi kartı borçlarım var. Sevgilim izne gelecekti iptal oldu göreve gitmesi gerekiyor benden de rica etti günübirlik kedimi almaya gelir misin diye. Çok basit bir rica otobüs biletlerimi alacak ben gideceğim 1 saat orada otogarda onla duracağım ve kedisini alıp geri İzmir'e geleceğim oradan da annesine bırakacağım yani herhangi bir evine gitme durumu falan yok sadece görevden önce vedalaşmak istedik aylardırda göremiyorum zaten. Bunu annemden rica ettim ama yok ''bekar bir erkeğin evine gidemezsin'' bak diyorum gitmeyeceğim evine canlı konumda açacağım kediyi alıp geleceğim ailesi almaya gidemez diyorum hala yok diyor. Kendisi zamanında babamla ailesinden gizli tatillere gitmiş (18 19 yaşında mı ne evlendi bu arada) ama ben günü birlik görmeye bile gidemiyorum. Bir de diyor ki o çocuk senden istememiştir sen ortaya atmışsındır ki gerçekten sevgilim rica etti. Hayır en son bir şey demeden gideceğim ama o zamanda evde ben çekeceğim. Ama tamamiyle şey kafasındalar ''evlenince kocanla yaparsın'' ''evlenince kocanla gidersin'' ''sevgilin izin verdi mi'' ya verdi diyorum ''tamam ben vermiyorum evli değilsiniz sonuçta''. Sevgilimle de evlenmeyi düşünüyoruz o düze çıkmaya çalışıyor hani yaza isteme olsun istiyoruz ama bu kafayla bu kadar sıkmayla benim ne arkadaşım ne sevgilim kalır ki kaç defa arkadaş kaybettim küçüklüğümde. Yani elbet arkadaşlarımda doğru insanlar değilmiş ama insanın içinde öyle bir ukte kalıyor ki. Sevgilimde gizli gizli gelmemi isteyecek biri değil olsun aşkım ailem gelir sen sabret diyen biri ama ben kafayı sıyıracağım artık hani martta da 23 yaşına giriyorum ama ben evlenene kadar onlara hesap vermek zorundaymışım ve onların istediği şekilde davranmalıymışım. şu an saçma da olsa aklımda şey var hani bir şey demeden gitsem günü birliğine de ders mi versem ''bakın ben büyüdüm hayır desenizde yaparım artık'' diye ama bunun daha büyük sorunlara yol açacağınında farkındayım. Bu arada şunuda belirteyim ailemin karşısına geçip sakince konuşmamda değiştirmiyor. Zamanında lütfen bu konuda kötü bir şey demeyin ama aile içi şiddet, manipüle ve bu darlamalardan dolayı intihar girişiminde de bulundum ama ne yapsam akıllanmadılar ne yapsam beni bir birey olarak görmediler.