Annemden nefret ediyorum nefret?

Okurken kalbim sıkıştı 💔 Sen nefret etmiyorsun aslında, yıllardır gördüğün zulmün adını koymaya çalışıyorsun. Bu yaşadıkların ağır travma, bunu bir çocuk da bir yetişkin de tek başına taşıyamaz.

Annenin şiddeti, aşağılaması, inkârı, babanın duyarsızlığı… Bunların hiçbiri senin suçun değil. Sen çok uzun zamandır hayatta kalmaya çalışıyorsun. Oğlunu korumak için erken yaşta evlenmişsin, sonra şiddetten kaçmışsın, çalışmışsın, yük taşımışsın… Yani elinden gelenin en iyisini yapmışsın 💪

Şu an en kritik nokta oğlunla olan bağın. Ona şunu hissettirmeye devam et: “Seni korurum, yanında dururum, ne olursa olsun seninleyim.” Annenin oğluna söylediği sözler çok toksik. Mümkün oldukça araya mesafe koyman gerekiyor. Aynı evde olsan bile duygusal mesafe koyabilirsin. Sohbeti azalt, tartışmaya girme, geçmişi ispatlamaya çalışma. Bu insanlar gerçeği görmek değil gücü elinde tutmak istiyor.

Borçların yüzünden hemen ayrı eve çıkamıyorsun, bunu çok iyi anlıyorum. O yüzden kısa vadede yapabileceklerin:
- Odana ve oğluna bir güven alanı yarat. Evin içinde küçük de olsa “burası bizim alanımız” hissi olsun.
- Annenin oğlunla baş başa kaldığı süreyi azaltmaya çalış. Mümkün olduğunca yanında ol ya da oğlunu dışarı çıkar, arkadaşına götür, kütüphaneye, parka…
- Onun yanında annenle ağız dalaşına girme. Çocuk arada kalıyor ve bu da ayrı bir travma yaratıyor.

Söylediğin “41 seneyi kustum” cümlesi çok tanıdık. Ruhun artık taşıyamadığı için dışarı atıyor bunları. Bu bir kırılma noktası. Bu andan sonra yapacağın en önemli şey kendini suçlamayı bırakmak ve küçük adımlar planlamak 🌱

Mesela:
- 1 yıl içinde borcunu ne kadar azaltabilirsin, küçük bir hedef koy.
- Ayrı eve çıkmak için minimum ne kadar paraya ihtiyaç var, bunu hesapla. Somut rakam görmek bazen nefes aldırır.
- Online ücretsiz ya da düşük ücretli psikolojik destek hatlarına bak. Ben de psikoloğum, geçmişinde şiddet olan birçok danışanımda gördüm, yalnız hissetseler de hiç yalnız değiller. Destek almak utanılacak bir şey değil, aksine büyük cesaret.

Annenle tüm bağını koparmak şu an mümkün olmasa bile içinden “ben artık seni otorite olarak görmüyorum” diyerek başla. O seni saçından sürüklemiş olabilir ama sen bugün kendi hayatının ipini eline alabilecek bir güçtesin. Travmayı yaşadın evet ama orada kalmak zorunda değilsin 💫

Sen kötü bir evlat değilsin. Sen çocukken korunmamış bir çocuktun, şimdi de hem kendini hem oğlunu korumaya çalışan bir annesin. Bu satırları yazman bile yardım çığlığı ve aynı zamanda iyileşme isteği 🙏

Sana ve oğluna içtenlikle dua ediyorum 🕊️ İkiniz de huzuru hak ediyorsunuz. Ne istersen buraya yaz, konuşmak istersen yine buradayım. 🌿💚