Benimde bir şansım olur muydu?

Anne baba çok küçükken ayrıldı. Annem terk edip gitti annesiz büyüdüm babam da psikolojisi bozuk olmasına rağmen tek başına elinden geleni yaptı. Babamın akrabaları bizi hep dışladılar hor gördüler. Bütün çocukluğum kötü söz duyarak geçti. Hiç en yakın arkadaşım olmadı üniversiteye başladım o zaman daha çarptı yüzüme tokat gibi her şey diğer kızları gördüm yaşıtlarımdan ne kadar geride olduğumu anladım hayata bakış açıları görünüşleri hiç bana benzemiyorlardı başka bir evrenden gelmiş gibi. Biriyle tanıştım ilk defa onun elini tuttum bir sabah uyandı artık benimle görüşmek istemediğini söyledi. Bana hakaretler etti "boyun kısa",
"senden bir b. k olmaz", "sana acıyorum" gibi şeyler söyledi. yok hosteslerle takılıyormuş, onları beğeniyormuş ben zavallıymışım. Beni engelledi sonra bir daha da görmedim onu. Belki de beni bir kadın büyütmediği için başıma bunlar geliyor bana nasıl davranmam gerektiğini öğretseydi sevseydi korusaydı bende böyle zavallı aşağılık ezik bir kız olmazdım diğer kızlar gibi kendini var etmiş önemli bir kız olurdum ama olamadım o kızlar hayatlarını diledikleri gibi yaşıyorlar arkadaşları sevgilileri oluyor anılar biriktiriyorlar yaşıyorlar seviyor seviliyorlar bense hayatı seyrediyorum her gittiğim yerde yok sayılıyorum hep görülmeyen oluyorum annesiyle iletişimi iyi olan kızlara özeniyorum anneleriyle bir şeyler paylaşabiliyorlar onlar için endişelenen üzülen her şeyden çok seven bir anneleri var o kadar hissediyorum ki onun yokluğunu hiç geçmiyor ve geçmeyecek beni darmadağın ediyor hiç bir zaman tam olamayacak olmak düşünüyorum benimde bir şansım olur muydu ailem farklı olsaydı
Benimde bir şansım olur muydu?
Cevapla