Ahlak gerçekten erdem mi, yoksa konfor mu?

İnsanların büyük kısmı kendini ahlaklı sanıyor çünkü zorlanmadıkları yerlerde doğru kalıyorlar. Sadakat, dürüstlük, vicdan… Bunlar çoğu zaman bedel ödemediğimiz sürece savunduğumuz kavramlar. Peki koşullar değiştiğinde, çıkar devreye girdiğinde ya da kaybedecek bir şey olduğunda aynı ahlak ayakta kalıyor mu?
Belki de ahlak sandığımız şey, sadece elimizde seçenek varken seçtiğimiz rahat taraf. Kimse açken, yalnızken, korkarken verdiği kararlarla yargılanmak istemiyor ama başkalarını yargılamakta çok cömertiz. Asıl soru şu: Ahlak, risk altındayken de sürdürülebiliyorsa mı gerçektir, yoksa sadece refahın bir yan ürünü mü?
Ve daha rahatsız edici olanı: Bugün “asla yapmam” dediğiniz şeyleri, şartlar değiştiğinde yapmayacağınızdan ne kadar eminsiniz?