Sizce evlenmek şart mı?

Yok ya degil. Evlendim bosandim hala kendime gelebilmis degilim ama en azindan kafam rahat. Zor ya. Erkek evliligi anlamiyor, kadinin fitratini bilmiyorsa cidden zor. En basitinden Rabbimiz demis kadinin huznu kederi derindir diye. Bugun bilimsel olarak bakilinca da uzulen vs kadinlar dogurganligi konusunda sıkıntı cekiyor, adet dönemleri dahi bozuluyor. Peygamberimiz de kadini kirilgan oldugunu anlatmak icin cam sise/kristal benzetmesi yapiyor mesela. Erkek bunun ayarini yapamiyor bence. Belki kendi dunyasinda uzdugunu kirdigini dahi farkinda degil. Dahasi boyle seyler yapma soyleme deyip umursamamasi, sakalasiyoruz vs diye bu durumlara saygi duymamasi vs.

1 yil da yiprandim gercekten. Psikolojik, fiziksel, her anlamda. Ki bir de calisan kadinim, ustumde yuk inanilmazdi. orada da calissan da calismasan da kimse sana dinlenme hakki gormuyor. Ayni anda eve giriyorsunuz erkek cok yoruldum yhaa diyor. Bir sey istiyorsun yorgunum diyor. Ama yaptigim yemegi yiyor, yemekte ne var diyor. Sanki ben gezmeden geldim. Dahasi ben kan keybetmisim, enerjim dusmus gun boyu sanci cekmisim, onlarin oyle. bir derdi de yok.

Yani her acidan zor ya. Buyuk konusmayayim ama bir daha da sanmiyorum. Belki cocuk icin falan diyordum ama o deliligi de erken yapmak lazim. Yas ilerledikce bebekler sevimli gorunse de o sorumlulugu alacak gucte hissetmiyorsun zaten kendini. Kafa kaldirmiyor, tahammulun zaten azalıyor. Ekstra zorluk olacak, ben zaten ex koca bana destek olmuyor diye baya bir perisan oldum, kronik hastaliklarim falan da var, ben zaten diger insanlara gore gune %40-50 sarjla basliyorum gunu bu kadarcik sarjla bitiriyorum.

Belki diger kadinlar yapabiliyor ama ben yapamadim. Bir de tum bunlarin ustune is hayati, evlilik, kadinsin diye evde ustune yikilan sorumluluklar bir de ustune cocuk ve onun tonla sorumlulugu. Gozum almiyor. Karsima cikacak erkegin de bu isleri yapacaginin garantisi yok. Benim ina maddi destek saglayacagimin garantisi var cunku her ay maas yatiyor.

Ama onun bana her iste destek olacaginim garantisi yok. Evlilik oncesi yaparim der yapmaz, kavga eder vs bilemezsin. Bekarken yapar evlenince rahata kavustum der yapmaz. Yani oyle bekarken yapiyor yapar ya seklinde bir cikarim da net olmuyor. Annesine yardim ediyor dersin sana etmez. Annesine tapiyordur, anasidir o yapar. Ama seni el kizi gorur, anasi duzeyinde degerli gormez yine yapmaz. Hicbir sekilde bu konuda erkeklerin lafinin, davranisinin garantisi yok. Buyuk bir risk, kumar gibi yani bu durum ve cogu sey.

Mevla isteyenlere versin ne diyelim. Bizim agzimiz yandi bir kere. Hala da o yanigin sizisi var, toparlayabilmis degilim. Yaklasik 10 ay falan oldu bosanali, bu konuda kesinlikle mutluyum, yanlis bir karar degildi ama hala ustumden tır gecmis gibi. Psikolik yorgunluk, zihinsel yorgunluk, fiziksel yorgunluk... durumumu kelimelere dokemem yani, bazi yerlerde kelimeler dahi yetersiz kalir ya. Anlatamiyorum iste tam olarak.

Şart tabii... Hayatta aile kurmaktan daha güzel ne var? Bir hayat arkadaşın, çocukların olmadan hayat çok tatsız. Evlenmemek, evlenmek istememek havalı bir şey değil. Kadında 30'a, erkekte 35'e doğru tırlatmalar başlıyor sonra. Fıtratınızı, ihtiyaçlarınızı inkar etmeyin.

Bizim ülkede şart maalesef. Cunku evlenmeden seven ve kendini açan kadın imajı kötü. Sen kendini ne kadar ifade etsen de karşındaki seni görmek istediği, tanımak istediği gibi tanıyor.. Biraz da ahlak anlayışı ile kişinin dini değerleriyle ilgili bir konu.