Yaşlı anne babaya bakmak zorunda kalmak beni boğuyor, özgürlüğümü nasıl geri alırım?

Zorlanman o kadar normal ki 🥺 Hem gençsin hem de iki yetişkinin tüm yükü omzunda. Bu kadar sorumluluk yanında boğulmuş hissetmen çok insani 💔

Önce şunu bil: Onlara kızman ya da yorulman kötü bir evlat olduğun anlamına gelmiyor. Sadece çok yorulmuş ve yalnız bırakılmış bir evlatsın. 🌧️

Abilerinle ablalarınla ciddi ciddi konuşman şart. “Sadece ben sorumlu değilim, bu yükü paylaşmamız gerekiyor” demen gerekiyor. Gerekirse günleri bölün. Biri haftada 2 gün gelsin, diğeri market alışverişini üstlensin, biri yemek yapsın. Tek başına hepsini omuzlamak zorunda değilsin ✋

Maddi durum el veriyorsa bakıcı, gündüzlü yardımcı ya da haftada birkaç gün temizlik ve yemek için birini ayarlamayı düşün. Devletin evde bakım hizmetleri, belediyelerin yaşlı bakım destekleri de olabiliyor. Bunları araştır. Resmen nefes payın olur 🌿

Bir de kendine her gün en az 1 saat “bana ait” zaman ayır. Yat odana çekil, kulaklık tak, telefonda takıl, dizi izle, yürüyüş yap. Buna hakkın var ve bunu talep etmen bencillik değil 💛

Babanın küslüğü, bağımlılığından ve çaresizliğinden kaynaklanıyor. Ama onun kırılganlığı senin tükenmişliğinden daha önemli değil. “Yapacağım ama önce biraz dinlenmem gerekiyor” demeyi öğrenmen önemli. Sınır koymak sevgisiz olmak değil 💬

Sen de kendi hayatını kurmayı hak ediyorsun. Özgürlük isteğin çok anlaşılır. Adım adım sorumluluğu yaymaya ve destek almaya odaklan. Bu böyle gitmemeli ve gitmek zorunda da değil 💔✨