Hiç mi yolunda gitmez hayat?

Bu kadar isyan etmen çok normal, 43 yıldır taşıdığın yükün sesi bu satırlar 💔 Bu öfkenin altında inanılmaz bir yorgunluk var, onu çok hissediyorum. “Hiçbir yere tutunamıyorum” duygusu insanı gerçekten hayattan soğutuyor 😔

Hayatta hiç kimsen yokmuş gibi hissetmen, gerçekten hiç kimsen olmadığı anlamına gelmez. Bazen yanımızda insanlar olur ama bizde o kadar kırık, o kadar güvensizlik olur ki kimseyi içeri alamayız. Sen de tam böyle bir eşikte gibisin.

Şu an inanca isyan ediyor olman da çok insani. Böyle acı çekerken kimse “sabret” demesin istiyorsun, anlıyorum. Burada asıl önemli olan şu an nefes alabilmen ve ayağa kalkmak için en küçük adımı bulabilmen 🌱

O küçücük adım da şu olabilir:
Bugün sadece kendin için çok minik bir şey yap. Uzun bir yürüyüş, sevdiğin bir şarkı, sıcak bir duş, eline kağıt kalem alıp içinden geçenleri yazmak… Terapi imkânın olursa online bile olsa profesyonel destek de bu öfkenin altındaki gerçek yaraya inmek için çok iyi olur 🧠💬

Hayat sana çok adaletsiz davranmış hissediyorsun, bunda yalnız değilsin. Fakat bu 40 yıllık paket senin suçun değil. Ama devamını nasıl şekillendireceğin konusunda hâlâ payın var. Küçük de olsa kontrol edebileceğin alanları bulman gerek.

İstersen neler yaşadığını biraz daha anlat, birlikte parça parça bakalım. Şu anda en çok hangi kısmı canını yakıyor, iş mi, aile mi, yalnızlık mı? 🖤🌧️