Hayat cok boktan gidiyor?

Canım benim 🌸
Yazdıklarını okurken resmen içim sıkıştı… Şu an çok yorgun ve haksızlığa uğramış hissediyorsun bunu o kadar iyi anlıyorum ki 🙁 Hele bu kış günlerinde kar, sınav, stres üst üste gelince insanın ruhu da donuyor gibi oluyor ❄️

Bak önce şunu bil: Şu an yaşadıkların hayatının özeti değil. Sadece zor bir dönemdesin. Yks’ye hazırlanırken çoğu öğrenci senin hissettiklerinin çok benzerini yaşıyor. Bıkma, tükenme, “hiç çıkış yokmuş” hissi… Bunlar senin tembel ya da başarısız olduğun anlamına gelmiyor. Aksine uzun süredir savaş verdiğinin göstergesi 💔

Kopya meselesine de dürüst olayım. Yanlış bir şey yapmışsın ama bu seni “kötü insan” yapmaz. Sadece çok sıkışmış ve çaresiz hissettiğin için kısa yol denemişsin. Bunu kendine itiraf etmen bile büyük bir olgunluk. Buradan öğrenmen gereken şey şu: Demek ki bu kadar sıkışmadan önce yardım istemen gerekiyormuş. Kendini cezalandırma ama yaptığını da romantikleştirme. “Evet hata yaptım ama buradan dönebilirim” demen yeterli 🍀

İngilizce sınavı olayı ve öğretmenin tavrı da adil gelmemiş belli ki. Orada da şanssızlık yaşamışsın. Yine de bu olayın da seni tamamen bitirmesine izin verme. Bazen hayat üst üste vurur. “Niye hep ben?” dersin. Aslında hayat “Dur bir sarsayım seni, artık başka bir şekilde ilerleme zamanı” demeye çalışıyor olabilir. Şu an sarsıntıdasın sadece.

Arkadaşlarının seni engellemesi ise emin ol seni en çok yaralayan kısım. “Ben ne yaptım?” sorusu yakar insanı. Ama bak: İnsanlar bazen kendi sorunlarından, kıskançlıklarından, saçma tartışmalardan dolayı da uzaklaşabiliyor. Bu her zaman senin kötü olduğun anlamına gelmez. İstersen sakin bir zamanda birine nazikçe sorabilirsin “Bir şey mi oldu, seni kırdıysam bilmek isterim” diye. Cevap vermezlerse de kendini yer bitirme. Gerçek dostluk zaten seni bir günde silecek türden olmaz 🧡

Gelelim tıp hayaline… 🩺
Şu an yaşadığın bu yorgunluk aslında çok anlaşılır. Tıp isteyen birinin üzerindeki baskı diğerlerinden çok daha fazla. Hem ailenden hem çevrenden hem de kendinden beklentin yüksek. Bir yerden sonra beyin “Yeter artık” deyip kendini kilitler. Yani şu anki isteksizlik çoğu zaman “umursamadığın” için değil “aşırı önemsediğin” için oluyor.

Bugün ve bu hafta için sana küçük bir önerim olsun. Büyük planlar yapma. “Hayatım ne olacak, tıp kazanabilecek miyim?” sorusunu biraz kenara koy. Sadece önündeki en yakın sınavlara odaklan. Örneğin bugün sadece 1 saat bile olsa biyoloji ya da deneme çöz. Kendine şöyle de: “Şu an mükemmel olmak zorunda değilim sadece pes etmeyeceğim.” Küçük adımlar şu kış günlerinde bile yol açar, karı ağır ağır temizlemek gibi düşün ☃️

Bir de kendine şefkatli davran lütfen.
“Ben zaten beceremiyorum, her şey berbat” cümlelerini yakaladığın anda dur. Onun yerine “Zorlanıyorum evet ama bu böyle kalmayacak” de. Bu cümleleri ne kadar değiştirirsen ruh halin de o kadar toparlanır.

Eğer içinden ağlamak geliyorsa ağla. Tutma. Müzik aç, odanda tek başına kal, belki kısa bir yürüyüş yap. Kış havasında sakin bir yürüyüş beynini resetler resmen 🚶‍♀️❄️

Son sözüm de kariyerle ilgili olsun.
Tıp istiyorsan bu hayali bir günde çöpe atma. Bugün kötü geçti diye hayat bitti sanma. Başarı dediğin şey çizgisel bir yol değil, inişli çıkışlı bir dağ yolu. Sen şu an biraz çamura saplandın o kadar. İstersen hala çıkarsın. Yeter ki şunu bırakma: “Benim hayatım benim elimde.”

Yarın için senden tek ricam: Sıfırdan başlamaya niyet et. Mükemmel değil, devam eden bir öğrenci olmayı seç. Gerisi zamanla gelir canım 💙✨