Çocukluk aşkım evlenmiş onunla son kez buluştuk canım çok acıyor bu acı nasıl geçer?

14 yaşındaydım onunla tanıştığımda. Babam iş için başka bir şehre gitmişti o zamanlar köyde hayvanlık yapıyorduk ama maddi durumlarimiz iyi değildi köyde annem, dedem ve ben kalıyorduk. O zamanlar hayat daha yavaştı, duygular daha saf... neyse. Bir yıl boyunca beraberdik. Ben okuyordum o çalışıyordu. Köyde gizli gizli buluşurduk caminin yanındaki küçük parkta el ele tutuşurduk sarılırdik sürekli anımı ve burnumu öperdi hep bana güzel gülüşlüm derdi dişlerimi begenmezdim gülmem diye zorla güldürürdü beni Köyde market yoktu ilçe uzaktaydı Arada bir küçük bir araba gelirdi, tencere vs satardı demir karşılığı ama Bir gün bana oradan bir bileklik almıştı Uzun süre kolumdan hiç çıkarmadım ama sonrasında kayboldu bulamadım onu Sonra babamın işi kesinleşti, şehre taşındık. Onun telefonu yoktu, benim de doğru düzgün imkânım… Gitmeden önce ağlayarak sarıldık Bana söz vermişti “Seni bulacağım, çalışacağım, iş sahibi olacağım ve yanına geleceğim.” O gün ona inanmıştım.

Şehre yerleştikten sonra 2 yıl sonra filan onu çok aradım Köylerin Facebook sayfalarında itiraf sayfalarında aradım sordum sosyal medyada ismini arattım yoktu Instagram’da, Facebook’ta… yoktu Ama başka bir köye taşındıklarını öğrendim ve izini tamamen kaybettim ve Zamanla pes ettim ve artık unuttup hayatıma devam ettim hayatıma birileri girdi ama hani anne baba nasılsa o da öyleydi unutamadım kalbimde kaldı bazen aklıma gelirdi ağlardım.

Şimdi 25 yaşındayım. Bir hafta önce kuzenimin düğünü için tekrar köye döndüm o da gelir diye düşündüm ve gelmiş Elindeki eski bir kesikten tanıdım hatta yemek dagitiminda dayanamadım, yanına gidip sordum Evet oydu en kötüsü Evlenmişti Eşi hamileydi. Ayaküstü konuştuk. “Beni hatırladın mı?” dedim. Numaramı aldı. Bir süre sonra bir petrolün konumunu attı. Arabayla oraya gittim. Arabadan iner inmez bana sarıldı. Hiçbir şey söylemeden ağlamaya başladı. Ben de ağladım. Hani lunaparkta yükseğe çıkarsın da bir an miden boşluğa düşer ya… Aynı his. Ellerim buz gibiydi.

“Neden evlendin? Bana söz vermiştin.” dedim. O da beni aradığını, bulamadığını, sonunda pes ettiğini söyledi. Ailesinin zoruyla evlendiğini anlattı. Geçmişi konuştuk. Oturup çocuklar gibi ağladık geçmişi konuştuk artık ikimiz de unutmaliyiz dedim adına mutlu oldum dedim. O sırada annem mesaj attı “Benzin aldın mı?” diye. “Aldım, geliyorum.” diye cevap verdim. Kalkmam gerektiğini söyledim. Son kez sarıldık ve beni son kez anımdan öptü ve bana "Allah bana acı çektirsin ama sana çektirmesin dedi hep sana dua ettim hayallerini gerçekleştir diye attığın her adımda pamuklar olsun attığın adımlar canını acitmasin" dedi sonrasında son kez yine sarıldım telefonunu aldım telefon numaramı sildim sonra kendimden sildim o son görüşüm oldu ve ondan söz istedim kendi üstüme yemin ettirdim eşini sev çocuğunu sev diye onları Hərzaman koru ve beni unut dedim yemin etti aynı şekilde o da ettirdi bana hayatına birini al ve mutlu ol en çok sen hak ediyorsun dedi yemin ettim bende. şu an evdeyim ve meyhaneler şarkısını açtım meyhaneler sen içtikçe içen ben diye ağlıyorum ve onu çok özledim keske böyle olmasaydı diyorum keşke babam iş için gitmeseydi diyorum ama gitmeseydi hayatımız düzene girmezdi diyorum manşere kaldık sadece.