Annem sürekli bana bağırıyor bunun sebebi nedir?

Annemin neye bu kadar öfkelendiğini, neye bu kadar sinirlendiğini gerçekten bilmiyorum. Hayatında ne yaşıyor, içinde ne biriktiriyor, hangi şeye kızgın, hangi şeye kırgın… bunların hiçbirini bilmiyorum ama sanki bütün bu yükün, bütün bu öfkenin hıncını benden çıkarıyormuş gibi hissediyorum.

Bazen en küçük şeyde bile sesinin yükselmesi, sertleşmesi, kırıcı konuşması beni çok yaralıyor. Ben ona karşı saygısızlık etmiyorum, bağırmıyorum, kavga çıkarmıyorum. Ama susmak, alttan almak ve her şeyi içime atmak da insanı tüketiyor.

Bir annenin, kendi çocuğuna böyle davranması gerçekten insanın canını çok yakıyor. Çünkü insan annesinden sevgi, şefkat, anlayış ve güven görmek istiyor. “Ben senin yanındayım” duygusunu hissetmek istiyor. Ama bazen tam tersini yaşıyorum ve bu beni çok yalnız hissettiriyor.

Ne zaman böyle bir şey yaşasam, içimde kocaman bir boşluk oluşuyor. Sanki değersizmişim gibi, sanki sürekli bir şeyleri yanlış yapıyormuşum gibi hissettiriyor bana. Oysa tek istediğim biraz yumuşaklık, biraz anlayış, biraz da sevgi.

Artık gerçekten çok yoruldum. Sürekli güçlü durmaktan, her şeyi içine atmaktan, kırıldığımı belli etmemekten yoruldum. Çünkü ben de insanım, benim de kalbim var ve bu kalp artık çok fazla kırıldı.

Bende sinir hastasıyım bende dayanamıyorum artık, bende çok sinirli bir insanım. Öfkeyle kalkan zararla oturur atasözüne uymak istemiyorum.