Doğum günüm onun ölüm yıldönümü oldu, yıllar sonra bu suçluluk duygusuyla nasıl başa çıkılır?

o pastayı kesemedim, mumları üfleyemedim
ben katil miyim bilmiyorum ama o benim yüzümden gitti, bunu biliyorum. üniversitedeyiz o zamanlar, o kadar gariban ki, cebinde çay parası yok ama gururlu, asla belli etmez. ben ise hırslıyım, gözüm yükseklerde, arkadaşlarımın sevgilileri arabalarla geliyor, hediyeler alıyor, benimki anca parkta çekirdek çitletiyor. yavaş yavaş soğudum ondan, utandım yanımda taşımaktan. o bana bakarken gözünün içi gülerdi, ben ise üstüne başına çeki düzen ver biraz diye azarlardım. doğum günüm yaklaşıyordu. haftalar öncesinden ima etmeye başladım bak kızlara neler alınıyor diye. o sadece başını öne eğip susuyordu. o gün geldi çattı. akşam beni yurttan alacaktı. aradı, sesi o kadar heyecanlı geliyordu ki. "aşağı gel" dedi. indim. elinde küçücük, uyduruk bi pasta kutusu var. hediye paketi falan yok. beynimden vurulmuşa döndüm. o anki o şımarıklıkla, o anki o gençlik toyluğuyla "buna mı layık gördün beni, rezil ettin millete, al pastanı başına çal" dedim, ittim onu, o kutu yere düştü, pasta dağıldı. gözlerindeki o kırılmayı ömrüm boyunca unutamam. tek kelime etmedi özür dilerim dedi arkasını döndü gitti. gece haber geldi. o sinirle, o üzüntüyle yola fırlamış, dikkat etmemiş, araba çarpmış. hastaneye koştum ama morga girdim. eşyalarını verdiler bana. cüzdanı bomboştu. cebinden buruşmuş bir fiş çıktı. o gün kan merkezine gitmiş, kan vermiş. aldığı o üç kuruş parayla da o pastayı almış. ben lüks mekanlarda kutlama beklerken, o benim için kanını satmış. ben o pastayı yere attım, o ise benim için canını vermiş oldu aslında. her doğum günümde onun ölüm yıl dönümü artık. ben o günden beri hiç mum üflemedim, hiç pasta yemedim. boğazımdan geçmiyor.