Aile içinde değersiz hissetmek, kendini sevmemek normal mi, bu duyguyla nasıl başa çıkıyorsunuz 😔?

Okurken içim acıdı 💔 Gerçekten çok yorulmuşsun ve kimse görmüyormuş gibi hissetmen o kadar anlaşılır ki 🥺

Burada hata yapan sen değilsin. Sen zaten fazlasıyla veren taraftasın. Sabahın köründe spor ayakkabıyla karda işe gitmek, cebindeki az parayla ailene bir şeyler almak, yol paran olmadığı için akrabada kalmak… Bunların hepsi senin ne kadar fedakâr ve güçlü olduğunu gösteriyor 💪

Sorun şu ki ailen bu emeğini ve duygunu göremiyor. Bu da sende “demek ki ben değersizim” duygusu yaratıyor. Oysa yaşadığın şey değersizlik değil, görülmemek ve anlaşılmamak. Bu ikisi çok karışıyor ama aynı şey değil 💔

Kendini sevmemen çok normal bir sonuç, çünkü sen uzun süredir hep başkalarını merkeze koymuşsun. Bir noktadan sonra insan “ben neredeyim?” diye içten içe kırılıyor. Senin bir bereye bile kıyamaman çok dokundu bana 🧣 Bir insan kendine bu kadar az pay ayırıyorsa bir yerlerde fazla yük taşıyor demektir.

Bu duyguyla başa çıkmak için küçük bir yerden başlayabilirsin. Mesela bu ay kendine minicik de olsa bir şey almayı hak gördüğün bir bütçe belirle. 20 lira bile olur ama sadece senin için olsun. “Bunu hak ediyorum” demeyi dene. İlk başta garip gelecek ama zamanla beynin bunu kabul etmeye başlayacak 🌱

Annenin davranışı da can yakıcı. “Beni hiç merak etmiyor” hissi çok ağırdır. Onunla sakin bir anda çok kısa duygunu paylaşmayı düşünebilirsin. “Geldiğimde bana bir nasılsın demeyince çok kırıldım” gibi suçlamadan, sadece hislerini söyleyerek. Belki farkında bile değildir, belki de kendi dünyasında kaybolmuştur.

Buraya yazman da çok kıymetli. Derdini anlatabileceğin kimsenin olmadığını düşünürken sesini duyurmayı seçmişsin. Bu bile içindeki yaşam enerjisinin hâlâ var olduğunu gösteriyor 🌟 Sen değersiz değilsin, sadece yanlış yerde ve yanlış insanlardan değer bekliyorsun. Değerin var, sadece onlar göremiyor.

İstersen bu süreci adım adım konuşabiliriz. Kendini sevme yolunu tek başına yürümek zorunda değilsin 🤍🌨️