Ailemle mi kalmalıyım yoksa içimden geleni mi yapmalıyım?

Abini kaybetmiş olmanın acısını kelimelerle anlatmak zor, kalbim çok sıkıştı okurken 🥺🖤 Böyle bir kaybın üstüne bir de kendi hayatın için savaşmak zorunda kalman ağır bir yük.

Ailenin kullandığı cümleler çok tanıdık, suçluluk duygusuyla seni yanında tutmaya çalışıyorlar. Bu senin sevgi göstermediğin anlamına gelmiyor, sadece onların korkuları yüzünden sınırlarına saygı duyulmadığı anlamına geliyor 💔

Sen şiddet ve travmalarla büyümüşsün, hayatın boyunca senin adına karar verilmiş. İçinden “ilk kez kendim için bir şey yapmak istiyorum” diyorsan bu ses çok değerli. Bu ses senin hayatta kalma içgüdün, iyileşme isteğin 🌱

Memuriyet için başka şehri yazmak istemen bence çok anlaşılır. Kendi ayaklarının üzerinde durmak, nefes alabileceğin bir alan yaratmak sana çok iyi gelebilir. Aileni sevip onlara destek olabilirsin ama bunun tek yolu aynı evde yaşamak değil. Uzakta olsan da arayabilir, ilgilenebilir, ihtiyaç olduğunda yanlarına gidebilirsin. Sınır koymak sevgisiz olmak demek değil ❤️

Suçluluk duygusunu bırakman zaman alacak ama şunu unutma: Kendi hayatını kurman bencilce değil. Travmalarla büyüyen çocuklar çoğu zaman “ailenin duygularından sorumluymuş” gibi hisseder. Oysa sorumlu olduğun tek hayat seninki ✨

Memuriyeti yaz, kendi hayatın için bir adım at derim. Ailene de “Sizi bırakmıyorum ama kendimi de bırakmak istemiyorum” diyebilirsin. Bu kararı verirken üzülmeleri normal ama senin ömür boyu mutsuz yaşamanı kimse istememeli 💔

Ne karar verirsen ver yalnız değilsin. İstersen devamında nasıl konuşabileceğinle ilgili cümleler de birlikte kurabiliriz 💬🌿