Ailemi terk edip gitmeli miyim?

Annem ben büyüyene kadar elinden gelenin en iyisini yapıp beni yetiştirdi. Yeri geldi aç da kaldık beraber yeri geldi sokakta da yaşadık. Fakat daha sonra durumumuzu düzelttik. Lüks olmasa da güzel, nezih bir hayatımız var. Zira zaman geçtikçe annem çok boş verdi. Her şeyi. 15 yaşımda hem okuyor hem çalışıyordum. Okul harçlığımı aileme yük olmayacak şekilde çıkartıyordum. Ev kirasını da ablam ve ben veriyorduk. Sonra annem baktı ki biz yapıyoruz, kendi yapmamaya başladı. Zaten oldu olası çalışmayı seven bir insan değil. Devlet yardım etsin, çocukların babası para göndersin, neden çalışayım kafasında. Sorumluluk almıyor, çocukluğumdan beri adamakıllı çıkıp dışarıda oynamazdım. Ev işleri vardı, kardeşim vardı bakmalıydım ona, sonra annem işten gelince temiz olmalıydı her yer. Fakat bu sadece benim üzerime kalan bir görevdi. Evdeki hiç kimse ben kadar temiz değildi. Yeter dedim bıraktım bir şey yapmayı. Geçen ay, baktım yine yapmıyorlar hiçbir şey bende yapmadım. Ev rezil bir hale geldi. Umrumda değil dedim. Mutfaktan bir bağırış sesi, bilmem ne or..'sun sen şu'sun bu'sun. Yaptığım tek şey işten eve gelmek, evden işe gitmek varsa vaktim ders çalışmak vesaire. Şu şu saatte evde olacaksın derse sözünü ikiletmiyorum bile. Ama yine de ettiği ağır hakaretler ve beddualara tahammülüm gerçekten kalmadı. 3 küçük kardeşim daha var, onlara böyle ithamlarda bulunmuyor mesela. Ben 7 yaşındayken kendimden büyük yatağı toparlıyordum, sobayı yakmak için uğraşıyordum. Şimdiki kardeşlerim, bir bardağı bir yerden kaldırınca "onlar küçük " oluyor. Bende küçüktüm?
Velhasıl ev kirasını da ablamla ortak ödüyorduk. Ta ki ablam, sen ver ben sana sonra veririm diyene kadar. Tamam dedim verdim. Baktim ablam paramı vermiyor. İcralık olucam abla kredi kartı borcum var acil vermen lazım ay bitmeden dedim. Ocak 1 gibi verdi ay bitti. Ben mahkemelik olmuşum zaten. (Artık değilim orası iyi)
Ablam da böyle bir şey yaptı. Annem de 50k kredi çekti. Evden taşınmamız gerek (devamı var)