Neden yaşamak zorundayız ki?

Allah’a inanıyor olsaydım güzel bir düşünce olurdu senin açından güzel ama benim inancım yok

Olabilir şunu unutma ama Allaha inanmak için bazen önce inancını sorgulaman gerekir tam teslimiyet için bunu sanr antuan kilisesinde vaftiz edilcekken son anda kurtulan biri olarak yazıyorum. Yani bende çok sorguladım

İnancına saygı duyuyorum gerçekten ama içimde azıcık bile inanma, teslim olma gibi arzular yok

Peki bende sana saygı duyuyorum

İnsan yapısı gereği zayıf olduğundan her zaman yaragiciya ihtiyaç var

Mükemmeliyetçi yapı sonrası erteleme dürtüsü

Yalnizca o olamaz mükemmeliyetçi yapida istek olur ama sende ölmüş bi istek depresyon+mükemmeliyetçi -- donma hissi olabilir belkide
Uzun surekli streste buna sebebiyyet olur

Her şey mükemmel değilse hiçbir şey yapmak istememe ya da en başından her şeyi düzeltmek için her şeyin bozulduğu ilk anı hatırlama isteği oluyor

Bu sana guvenli gelebilir basa sarip yeniden yapmak ya var ya hiç yok ya siyah ya beyaz ortasi olmamali dusuncesi kontrol ihtiyacı sana ne kadar guvenli ve rahat gelse de bu seni ileri tasimaz olduğun yerde kalirsin sadece
Mukemmel baslamak zorunda degilsin sürekli başa sarmak zorunda degilsin
Bozuk yerden devam edebilmekte bi ilerleme degilmidir?
Şunu hatirla hep duzeltmek en başa sarip yeniden yapmak değil, durmadan ayarlamalar yapa bilmek ve devam ede bilmek. Bu kusursuz olmaktan daha değerli inan

Bunu biliyorum ama bu dürtüyü kontrol edemiyorum bir şeyler istediğim gibi gitmeyince her şeyi yok edesim geliyor

İnaniyorum ki bunu törpülemek veya kontrole almak istesen çoktan yapmıştın ama istemiyosun böyle olmak daha iyi gibi gelmiş olabilir belki de

Bilmiyorum artık bi şeyleri kontrol altına alamayacakmışım gibi geliyor sadece duruyorum ve günler geçip gidiyor