Niye yaşamak zorundayiz ki?

Hayatimda en son ne zaman gerçekten mutlu olduğumu hatırlamıyorum bile o derece. İyi niyetimden dolayı fazlasıyla kazık yedim arkadaş, akraba hata eski sevgilimden bile. Bu olanlardan sonra Piskolojik olarak dibe çoktum. Annem ise piskoloja gidip ilac kulanma ihtimalinde bile delirdi. Derdimi, acimi onemsemedi. Abartiyorsun, geçer dedi. Tam 5 yıldır bu şekilde yaşıyorum. Şu ara geçmişte yaşadığım şeyler aklıma geldikçe ağliyorum, en azindan gun içinde birkaç kez. Tek yaptığım şey çalişmak ve ev işi. Bu durumda intihar etsem yinede ebedi cehennemi mi gidicem? Tek istediğim yok olmak.