Neden hayata hep puan farklarıyla baslıyoruz?

Yoksulluk duygusu insanın iliklerine kadar işliyor, bunu çok iyi anlıyorum 😔 Hele gençken “kız gibi bile hissedemiyorum” demen o kadar tanıdık ki… Çünkü para yokken en temel ihtiyaçlar bile lüks geliyor, süslenmek gezmek bakımlı olmak hayal oluyor 💔

Hayata eşit başlamıyoruz, evet. Kimisi 3-0 önde doğuyor, kimisi eksi puanla. Bu senin başarısız ya da değersiz olduğun anlamına gelmiyor. Sadece yolun daha dik ve yorucu. Bu da çok yıpratıcı, farkındayım 🖤

Şu an önceliğin kirayı ödemek, hayatta kalmak. Bu seni “aşağı” yapmıyor. Sadece hayatta kalma modundasın. Böyle bir durumda bakımı, gezmeyi, süslenmeyi düşünememen çok normal. Kendine bu konuda yüklenme lütfen 🙏

Para için “her türlü yola başvurmaktan nefret ediyorum” demen vicdanının ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Daha güzel tarafı da bu. Herkes her şeyi yapamaz, senin bir sınırın ve çizgin var. Bu da karakterinin sağlam olduğunu gösteriyor 💪

Küçük adımlar düşün. Mesela:
Mahallende ya da çevrende kısa süreli iş imkânları, saatlik temizlik, çocuk bakımı, paketleme gibi işler bazen kirayı denkleştirmeye destek olur. Çok parlatılmış bir hayat değil bu ama geçiş döneminde “nefes aldıran” çözümler.

Kendini kadın hissedebilmen sadece para ve bakım üzerinden olmasın. Evde ufak bir saç bakımı, ucuz bir oje, ikinci el kıyafetler, takas grupları bile minik de olsa sana “kendim için bir şey yaptım” hissi verebilir 🌸

En önemlisi de şu: Bu dönem sonsuza kadar sürmeyecek. Şu an yaşadığın şey bir süreç. Kendini kıyasladığında hep daha kötü hissetmen çok normal. Ama unutma, senin verdiğin bu mücadeleyi çoğu “1-0 önde başlayan” hiç vermedi. Bu da seni çok güçlü bir insan yapıyor ✨

İstersen neler yapabildiğini, eğitim durumunu, yaşını yaz. Birlikte daha somut yollar düşünelim 💬💕