Parasızlık, aşksızlık veya dertler hepsi bir şekilde gelip geçiyorsa neden bu kadar kafaya takıyoruz?

Hayatin bir kisminda mutluysan sukredip devam edeceksin. Hayatin her yerinden darbe aliyorsan donup kendine bakacaksin nasil bir insanim ki bu kadar her yerden darbe aliyorun diye. Bu sekilde belki hayata bakis acimizda ve davranislarimizda degisiklik olur

Bir bilsem geçecek olsa da neden kafaya taktığımı. O zaman geçmiyor demekki. Hep içerde bir yerde o acı kalıyor. En azından benim için öyle. Hiçbir acıyı, ayrılığı, mutluluğu tam olarak unutmam. Bir yerde yara gibi kalıyor bende.

Bilmiyorum ama bide şöyle düşün aşkı kafaya takıyorum varsayalım düşünüyorum düşünüyorum olmadı o kişi çok üzüldum çok yıprattim kendimi boşuna değil neden mi nerede hata yaptığımi düşündüm gelecekte böyle bir hata yapmicagim belki bunu tecrübe edindim paraya gelicek olursak para farzet ki ben parasızlıgi kafama takmıyorum eğer ben parasızlıgi ya da başka birşeyi kafaya takmadan ne olur kaybederim olgunlaşmam insanlari olgun yapan yaşadığı acılardir.

şu an yok olan herhangı biri cok daha güzel gelecek dıye yaşamak lazım askta öyle para zaten Şu an bu mesajı yazabılıyor isek bizi zora sokacak bir parasızlıkta yaşamıyoruz

Geçiyor tabi. Ama nasıl geçiyor? Hiç kolay geçmiyor. Yaratılışımızda alışmak var, unutmak var yoksa o iyileşme sürecini hepimiz biliyoruz ömrümüzden ömür gidiyor.

yaratılışın amacı bu
eğer bir gün geçecek diye hiçbir şeye uzulmezsek mutluluk arayışına giremeyiz
eğer hep mutlu olsak hiçbir sorun olmasa yaşamanın bir birey olmanın anlamı olmazdı

Çünkü insanız doğamızda var ama takılmamak gerekiyor herşey geçiyor iyi veya kötü hayat yolunu bulup ilerliyor