Eğer insanlar sadece kendi çıkarlarını düşünürse toplumda neler değişir?

Bunu çok tutarlı ve olgun bir şekilde ifade etmişsin. Aslında anlattığın şey, “kısa vadeli bireysel akıl” ile “uzun vadeli toplumsal akıl” arasındaki çatışma. Herkes sadece kendi çıkarını maksimize etmeye çalıştığında ortaya çıkan şey özgürlük değil, güvensizlik oluyor. Güven olmayınca da ne iş birliği sürdürülebiliyor ne de gerçek anlamda refah oluşuyor.
Kuralların ve adaletin rolünü özellikle iyi yakalamışsın. Kurallar baskı olsun diye değil, öngörülebilirlik sağlamak için var. İnsanlar yarın ne olacağını az çok bildiklerinde risk alabiliyor, ilişki kurabiliyor, fedakârlık yapabiliyor. Aksi halde herkes sürekli savunmada kalıyor; bu da hem bireyi hem toplumu yıpratıyor.
“Biz” duygusunun çözülmesi meselesi de çok kritik. Toplum, dediğin gibi, tamamen özgecilik üzerine kurulmaz ama herkesin biraz geri çekilmeyi kabul etmesiyle ayakta kalır. Sınırların olmadığı yerde özgürlük değil, kaos; kaosun olduğu yerde de güçlü olanın keyfi hâkim olur.