İnsanlar , kendi çıkarlarını ne zaman düşünür?

Ben, kişisel çıkarlarını mutlaka başkaları üzerinden düşünmeyen, hayatın zorlukları içinde, kendilerine nasıl bakacaklarını ve en iyi şekilde nasıl ilerleyeceklerini düşünen, ama asla başkalarının çıkarlarını gözetmeyen insanların olduğunu düşünüyorum. Herkesin çıkarcı olmadığını söylemiyorum ama herkes önce çıkarcılığı düşünmez; böyle düşünmek büyük bir hata olur. Kimileri bu tarafsız yapıya zaten sahiptir ve kimileri de bunu zamanla, olgunlukla, deneyimlerle, yaşamla ve yaşamın kodlarıyla kurdukları ilişkiyle geliştirirler. Çıkarlar bazen boş hesaplardır, sonucun nasıl olacağını bilemeyiz, o halde gerçek yol, başkaları aracılığıyla çıkar elde etmenin yollarını aramadan, uyum içinde yaşamak ve daha kişisel şeyler düşünmektir. Herkesin kendine göre bir çalışma şekli vardır, ancak fedakarlık aynı zamanda bizim için neyin reçete edileceğine göre, bizim için iyi olana doğru hareket etmenin bir yoludur; bir ruh eğitimi ve bir zihin halidir.

Taa annemizin rahmine düşünce başlarız kendimizi düşünmeye, kardeşlerimize tekmeyi basıp 😂

Sonra büyüdükçe de annemize basarız tekmeyi acımadan, canı acır mı diye düşünmeden.

Tek derdimiz ezelden beri kendi midemiz.

İnsan doyumsuz bir varlık..