Sizce Türkiye de yeni tanıştığınız birinin evine gitmek güvenli midir?

TKP ölümdür

Korkma, %1 bile yok

Neyden korkacağım la o b*ktan ideoloji benden korksun

Niye? İşçilerin, üretenin egemen olduğu bir yönetim kötü mü?

"İşçilerin ve üretenin egemen olduğu bir yönetim kötü mü?” sorusu kulağa çok güzel geliyor; zaten sorun da tam burada başlıyor. Çünkü tarih bize gösteriyor ki mesele sloganlarda değil, bu sloganların nasıl ve kimler tarafından uygulandığındadır.
Komünizm pratikte defalarca “işçi adına” iktidar kurup, sonunda işçiyi de, bireyi de, toplumu da ezen sistemlere dönüştü. Sovyetler Birliği’nde milyonlarca insan, sınıfsız toplum iddiasıyla kurulan bir düzende; düşüncesi, inancı ya da eleştirisi nedeniyle ya sürgün edildi ya da yok sayıldı. Stalin dönemindeki kolektifleştirme politikaları milyonlarca köylünün açlıktan ölmesine yol açtı. Bu insanlar “üreten” değil miydi?
Çin’de Mao döneminde “Büyük İleri Atılım” ve Kültür Devrimi sırasında yine “halk için” denilerek yürütülen politikalar, on milyonlarca insanın hayatını kaybetmesine sebep oldu. Üretimi artırmak adına yapılan ideolojik dayatmalar, gerçekliği inkâr ettiği için felakete dönüştü. İşçi egemenliği söylemiyle başlayan süreç, parti elitinin mutlak egemenliği ile sonuçlandı.
Doğu Almanya, Küba, Kuzey Kore gibi örneklerde de tablo benzer: Devlet “emek” adına her şeye karar verirken, bireyin özgürlüğü, ifade hakkı ve yaşam tercihi sistematik olarak bastırıldı. Sonuçta ortaya çıkan şey işçinin iktidarı değil; devletin ve ideolojinin insan üzerindeki tahakkümü oldu.
Sorun şurada: Komünizm, tek bir sınıfı mutlak doğru kabul edip toplumu o sınıfa indirgediği anda, çoğulculuğu ortadan kaldırıyor. İnsanı sadece “üreten bir varlık” olarak tanımladığınızda; onun inancını, kültürünü, ahlakını, bireysel özgürlüğünü yok saymış oluyorsunuz. Tarih de bunun bedelinin ağır olduğunu defalarca gösterdi.

Müslümanca bakıldığında da mesele çok net: Adalet, bir sınıfın değil herkesin hakkını korumakla mümkündür. Ne sermayenin sınırsız egemenliği adildir, ne de “işçi adına” kurulan baskıcı rejimler. Bir zulmü bitireceğiz diye başka bir zulmü meşrulaştırmak, ahlaki bir çözüm değildir.
Emeğin sömürülmesine karşı olmak elbette doğru ve gerekli. Ama bunun çözümü, ideolojiyi kutsallaştırmak ya da eleştirilemez hâle getirmek değildir. Çünkü tarihte ideoloji kutsallaştığında, insan hep ezilmiştir.
O yüzden mesele “işçi kötü mü” meselesi değil. Mesele, gücü kim eline geçirirse geçirsin; sınırlandırılmadığında ve denetlenmediğinde insanı ezip ezmediğidir. Komünizm bu sınavı tarih boyunca defalarca geçememiştir. İsimler değişse de sonuç değişmemiştir.

İyi ki ABD, Venezuela'ya saldırdı dünyadaki bütün komünist ülkeler, diktatörlükler tarihin çöplüğünü boylasın

Dilini, Batı anlatısının telrarından sıyırmışsın, bu olumlu gelişme.

Kolektivizasyon gerekliydi. Stalin'i bu konuda desteklerim. Hatta Stalin'i yere göre sığdıranayanlar bile kolektivizasyonu abartı bulur.

Bu sayede SSCBde bir daha açlık olmadı. Ondan çnce 20-30 yılda bir açlık baş gösterirdi

Mao'nun politikaları da elem sonuçlara yol açtı. Ancak, Çin'in 25 yıllık yıkıcı bir savaştan çıktığını, milyonların topraklarından ayrılmak zorunda olduğunu unutmamak gerekir.

Bunun dışında her iki ülke de sanayileşti ve halkına refah sağladı. Üstelik bunlar geri köylü ülkeleriydi

Bu arada ilginç bir bilgi vereyim. Bolşevik devriminden sonra, müslümanlara kendi mahkemelerini kurma gakkı verildi. Bildiğin şeriat mahkemeleri. Ama sonuçtan memnun olmayana da Sovyet mahkemesine gidebilme hakkı verildi.

Sovyetler, ortodokslara karşı (egemen din) hiç acımazken, diğer ezilen dinlere mensup olanlara özgürlükler tanıdı

Elbette, bu durum sürdürülebilir değildi. Stalin tamamen laikleştirdi mahkemeleri

Bolşevik Devrimi’nden sonra Müslümanlara sınırlı ve geçici bazı kültürel–hukuki alanlar tanındığı konusunda doğru söylüyorsun. Ancak bunu “din özgürlüğü” ya da “adil bir sistem” olarak sunmak, tarihin tamamını görmezden gelmek olur. Çünkü bu haklar ilkesel bir özgürlük anlayışının sonucu değil, tamamen siyasî bir geçiş taktiğiydi.
Nitekim çok kısa süre içinde bu alanlar da kapatıldı. Camiler kapatıldı, medreseler dağıtıldı, din adamları sürgün edildi veya infaz edildi. Müslümanların mahkemeleri kalıcı olmadı; tam tersine Sovyet sistemi, uzun vadede tüm dinleri kamusal alandan silmeyi hedefledi.
“Ortodokslara acımasız, diğerlerine özgürlükçüydü” anlatısı da yanıltıcıdır. Sovyetler, gücü tehdit eden her inancı bastırdı. Ortodoksluk egemen olduğu için önce hedef oldu; Müslümanlar ise merkezden uzak ve siyaseten zayıf oldukları için geçici olarak tolere edildi. Bu bir ahlak meselesi değil, güç meselesiydi.
Stalin döneminde ise tablo netleşti: Laikleştirme adı altında tam bir devletçi baskı kuruldu. İnanç özgürlüğü değil, inancın kamusal hayattan tasfiyesi esas alındı. Bu, dinler arası adalet değil; ideolojinin mutlaklaştırılmasıydı.
Müslümanca bakıldığında burada temel sorun çok açık: İnanç, devletin “izin verdiği sürece” var oluyorsa bu özgürlük değildir. Bugün var, yarın yoksa bu hak değil, lütuf olur. Oysa İslam’da din özgürlüğü, iktidarın keyfine bağlı bir alan değildir.
Ayrıca bir sistemin sanayileşmesi ya da refah üretmesi, onu ahlaken doğru yapmaz. Eğer bu refah; sürgünler, kamplar, korku rejimi ve milyonlarca insanın susturulması pahasına sağlanıyorsa, ortada adalet değil bedeli başkalarına ödetilmiş bir güç vardır.

Müslümanlar için ölçü çok nettir:
Bir zulmü başka bir zulümle dengelemek adalet değildir.
Bir ideolojiyi ayakta tutmak için insanı ezmek meşru değildir.
O yüzden mesele “Sovyetler geri kalmıştı, kalkındı” meselesi değil. Mesele, insanın mı ideolojinin mi merkeze alındığıdır. Tarih, Sovyet deneyiminde merkeze insanın değil, ideolojinin alındığını çok net göstermiştir.
Benim itirazım dine düşmanlıkla dine izin verilmesi arasındaki salınıma değil; insan onurunu, inancı ve vicdanı devletin kontrolüne veren her anlayışadır. Bu anlayışın adı ne olursa olsun, Müslümanca da ahlaki de değildir.

Bir noktayı özellikle ayırmak gerekiyor:
Geçici olarak tanınan haklar ile ilkesel özgürlük aynı şey değildir.
Bolşeviklerin ilk dönem bazı dinî yapıları tolere etmesi, inançlara saygıdan değil; merkezi gücü henüz kuramamış olmalarındandı. Güç konsolide edildiğinde bu “özgürlüklerin” tamamının nasıl ortadan kalktığını tarih net biçimde gösteriyor.
Bir sistem, inancı bugün tanıyıp yarın yasaklayabiliyorsa; sorun hangi dine nasıl davrandığı değil, insanı devletin nesnesi hâline getirmesidir. Müslümanca bakışta da asıl itiraz buradadır.
Ayrıca sanayileşme ve refah, tek başına ahlaki meşruiyet üretmez. Tarihte baskı, korku ve şiddetle kalkınmış ama bunu insanî bir bedelle ödetmiş çok sayıda örnek var. Bu yüzden “sonuç iyi oldu” demek, yolun meşruiyetini otomatik olarak sağlamaz.
Benim durduğum yer net:
Ne dini araçsallaştıran iktidarlar doğru,
ne de ideolojiyi kutsallaştırıp insanı feda eden sistemler.
Müslüman için ölçü; güç değil adalet, sonuç değil yöntem, ideoloji değil insan onurudur.

☺️☺️☺️