Sevdiğinin ailesi seni asla istemiyor. Vazgeçer misin, çabalar mısın?

Sevdiğimin ailesi beni hiç istemediğinde açıkçası çok zorlandım. İnsan ister istemez “değerim yok mu?” diye düşünüyor. Ama ben hemen vazgeçmedim. Çünkü ortada gerçek bir sevgi vardı ve sevdiğim insan benim yanımda duruyordu. O destek olmasaydı, ne kadar sevsem de devam edemezdim.

Elimden geldiğince çabalamaya çalıştım; kendimi anlatmaya, saygımı bozmadan mesafemi korumaya özen gösterdim. Herkesin beni sevmesi gibi bir beklentim olmadı ama en azından kabul görmek istedim. Zamanla şunu öğrendim: Aile her zaman değişmeyebiliyor ama önemli olan kurduğun çekirdek aile oluyor.

Sonunda evlendik, üç çocuğumuz oldu ve Almanya’da kendi hayatımızı kurduk. Kolay bir yol değildi, hâlâ içimde izleri var. Ama dönüp baktığımda, vazgeçmediğime pişman değilim. Çünkü bugün baktığımda, verdiğim mücadelenin karşılığı olan bir hayatım var.

Sevdiğim netse, önce çabalarım. Ama sürekli yok sayılıyorsam, saygı görmüyorsam, sevgi tek başına yetmez. Aileyle savaşarak bir ömür geçmez. Bazen gitmek, kendine saygıdır.

Sevdiğimin tavrına göre değişir eğer o beni seviyor ve istiyorsa vazgeçmem savasırım evlenince de eşimin ailesiyle görüşmesine asla izin vermem evime dahi almam