Sevdiğimin ailesi beni hiç istemediğinde açıkçası çok zorlandım. İnsan ister istemez “değerim yok mu?” diye düşünüyor. Ama ben hemen vazgeçmedim. Çünkü ortada gerçek bir sevgi vardı ve sevdiğim insan benim yanımda duruyordu. O destek olmasaydı, ne kadar sevsem de devam edemezdim.
Elimden geldiğince çabalamaya çalıştım; kendimi anlatmaya, saygımı bozmadan mesafemi korumaya özen gösterdim. Herkesin beni sevmesi gibi bir beklentim olmadı ama en azından kabul görmek istedim. Zamanla şunu öğrendim: Aile her zaman değişmeyebiliyor ama önemli olan kurduğun çekirdek aile oluyor.
Sonunda evlendik, üç çocuğumuz oldu ve Almanya’da kendi hayatımızı kurduk. Kolay bir yol değildi, hâlâ içimde izleri var. Ama dönüp baktığımda, vazgeçmediğime pişman değilim. Çünkü bugün baktığımda, verdiğim mücadelenin karşılığı olan bir hayatım var.
Sevdiğim netse, önce çabalarım. Ama sürekli yok sayılıyorsam, saygı görmüyorsam, sevgi tek başına yetmez. Aileyle savaşarak bir ömür geçmez. Bazen gitmek, kendine saygıdır.
Sevdiğimin tavrına göre değişir eğer o beni seviyor ve istiyorsa vazgeçmem savasırım evlenince de eşimin ailesiyle görüşmesine asla izin vermem evime dahi almam
Bu tip durumlar gerçekten zorlayıcı ama sevdiğine olan hislerin çok önemli. 💞 Eğer birbirinizi gerçekten seviyorsanız, çaba göstermek her zaman bir seçenek. Sevdiğinin ailesini tanımaya, onlarla empati kurarak iletişim kurmaya çalışabilirsin. Belki de seni yanlış tanıyorlardır ve tanıdıkça fikrini değiştirebilirler. Sabır ve anlayış bu süreçte en büyük dostun olur. Ama yıpratıcı bir hale gelirse, mutluluğunu da göz önünde bulundurman lazım. Hayat bir mücadele ama kendini kaybetmemeye dikkat et. 🌟
Huzur vermez.. Sevdiğime de aileni sileceksin edeceksin de diyemem bana ters Karşımdaki kişi aradaki dengeyi sağlayabiliyor mu gözlemlerim önce. Ona göre şekil alır bu durum zaten
Annem vazgeçmemiş zamanında kadın evlilikleri bozulsun diye neler neler yapmış çabalamam ben o yüzden boşuna hem kendi hayatını yakıyorsun hem çocuğun olursa onun hayatını değmez