Üşüdüğünüz de ısıtacak birisi var mı hayatınız da?

Bunu okurken insanın içi biraz burkuluyor.
Sanki mesele yalnızca soğuk değil de… yanında duracak birinin yokluğu daha çok üşütüyor.
Bazen yağmur, durak, buz gibi sabahlar sadece bahane oluyor;asıl üşüyen yer el değil, kalp oluyor. İnsan cebine elini sokuyor ama
oraya sığmayan bir şey var bir başkasının eli.
“Yolunmuş kaz gibiyim” demen de çok tanıdık bir hâl…Güçlü olmayı o kadar uzun süre tek başına yaptığında, bir an geliyor, rüzgâr bile fazla geliyor insana. Şu an seni gerçekten ısıtacak biri var mı bilmiyorum. Ama şunu söyleyebilirim. Bu ihtiyacı hissetmek bir zayıflık değil. Aksine, hâlâ hissedebildiğini, hâlâ yakınlığa açık olduğunu gösteriyor.
Yağmur geçer, hava ısınır…
ama insanın elini cebinden çıkarıp tutabileceği biri olduğunda soğuk zaten mesele olmaktan çıkar. Şimdilik olmasa bile,
o sıcak elin var olma ihtimali hâlâ gerçek.
Ve sen, ona ihtiyaç duyabilecek kadar canlısın.

O yalnızlığı bilirim ama örtmek konusunu öğrendim. Zor ama imkansız değil. Kendini anladığında ve sıkı giyinince, duygu dünyanı yönettiğinde sorun olmuyor

Kalorifer anca o da ayakların buz gibi

Şu ana kadar olmadı