Babasıyla iyi geçinen kızlar hakkında ne düşünüyorsunuz?

Babam sert birisi. Hep annemin arkasından aşağılayıcı konuşuyor, bazen bana da hakaret ettiği oluyor; moralimi bozuyor, keyfimi kaçırıyor, enerjimi düşürüyor. Annem Trakyalı, babam Karadenizli, Laz değil Türk. Karadenizlileri sinirli ve kibirli oldukları ve iyi çocuk yetiştiremedikleri için hiç sevmem; babamı da sevmediğim için kendimi Karadenizli gibi hissetmiyorum. Türk halkı ultra cahil olduğu için dünyanın en cahil milleti olduğu için baba nereliyse çocuk da oralı olur diyorlar; anne gen vermiyor sanıyorlar. Öğretmenlerine inanmak yerine köylü ailelerine inanıyorlar, o yüzden bana da Karadenizli demesinler diye kimseye babamın Karadenizli olduğunu söylemiyorum, Trakyalıyım diyorum. Allah’a şükür anne tarafımdan Trakya genlerim var. Trakyalılar modern, kaliteli, güzel ve asil insanlar; güzelliğimi de annemden aldım. Annem güzel, babam çirkin; babamın çirkin genleri bana hiç geçmemiş. Karadeniz erkeği karı kıymeti bilmez derler, çok doğru bir söz; karılarını hep üzüyorlar. İstisnalar kaideyi bozmaz çünkü çoğunluk tamama yakındır. Babamla sadece dışarıda vakit geçiriyoruz ama aynı evdeyken hiç yüzüme bakmıyor; evde iki yabancı gibi yaşıyoruz, sadece sofrada görüşüyoruz, bazen o bile olmuyor. Babamla yaşamıyorum; onun evine gittiğimde durum böyle oluyor. Ben de artık gitmemeye karar verdim. Başka şehirde oturuyor, İstanbul’a gelince görüşüyoruz; o zaman çok geziyoruz ama sinirlerimi bozduğu oluyor. Bazen düşünüyorum, evleneceğim zaman ben sevgilimi babamla nasıl tanıştıracağım diyorum. Babamdan hep utandım; çok saçma konuşmaları ve davranışları var. İlkokula giderken bazen beni okuldan almaya gelirdi; o zaman utanırdım. Arkadaşımın babası, ben, babam bazen yüz yüze gelirdik; hep babam yüzünden onlardan utanırdım. Babamla görüşmeyi sonlandırmayı planlıyorum; daha önce iki kez denemedim, olmadı. Beni çok sevdiği için o kadar kötü mesaja rağmen peşimi bırakmadı, ondan kurtulamadığımı kendisi de söylüyor zaten. Ama bu sefer aklımda çok kesin bir yöntem var, o da olmazsa bir adam bulup para karşılığında dövdürteceğim; o zaman peşimi bırakır diye düşünüyorum. Annemi öldüresiye dövdü, bayılana kadar; dövülmeyi hak ediyor. Kendimi başkalarıyla kıyaslayan, başkalarına özenen bir yapım yok; o yüzden iyi anlaşan ve yakın baba-kız görünce imrenmiyorum ve üzülmüyorum. Babam beni çok seviyor, bunun çok farkındayım. Beni çok sevdiği için benim de onu sevdiğime inanmak istiyor; hep onu çok sevdiğimi ama belli etmediğimi söylerdi. Benden hep soğukluk gördüğünden dolayı onu sevmediğimin farkında ama beni çok sevdiği için soğukluğumu sevgiyi belli etmemek olarak adlandırarak kendini iyi hissetmeye çalışıyor. Bir sefer kuzenlerinin yanında benim için her şeyini bana anlatır, beni çok seviyor falan diyordu. O gün annemle onunla dalga geçmiştik, kendini kötü hissetti, kalktı gitti, balkona çıktı. Hep hayal dünyasında yaşıyor; onu çok sevdiğimi sanması, anneme attığı iftiralar, annemin bana eziyet ettiğini sanması ve daha fazlası hep hayal ürünü. Babamın annesi de Karadenizli, yani babam tam Karadenizli. Annesi iyi çocuk yetiştirememiş. Karadeniz kadınları oğullarını çok pohpohlarlar, oğullarını üstün tutarlar; bunları yaşayan maalesef sadece ben değilim. Kızıyla iyi anlaşan, ona iyi davranan Türk baba fazla yok; burası Avrupa değil. Bana genelde iyi davranıyor ama anneme çok kötü davrandığı için onu sevmiyorum. Karadenizli anasına iyi davranacağına Trakyalı anneme iyi davranması gerekirdi. Kardeş kardeşe benzemiyor, o yüzden her Karadenizli bir olmaz diye bir düşünce avuntu, hümanistlik ve yalandır. İnsanların karakteristik özelliklerini genler ve kültür belirler; kardeşlerin %100 benzememesi her milletin insanlarının farklı olduğu anlamına gelmiyor çünkü her kardeşte genlerden ve kültürden dolayı aynı olan özellikler bulunur maalesef. Hümanistler için acı ama gerçek.

Herkesle iyi anlaşan ben, bir babamı sevip anlaşamadım. Hani herkeste onu sevip, sayar. Bende o biçim sevmem. Her travmam, her fobim, her kötü huyum ondan gelir. Sevmedim, sevemiyorum, sevmeyeceğim de. Bu yüzden babasıyla iyi anlaşan kızları görünce imrenirim doğrusu. Ki bu duyguyu da çok az hissederim genellikle. Hülasa bazı babalar gül olsa bile en çok dikenini gene en güzel yaprağına batırıp, canını en derinden yakabilir.

Baba anlayışlıysa çocuğuna değer veriyorsa güzel bir nimet. Benim babamla sorunum yok beraber gezmeye de gideriz ama huyunu hiç beğenmiyorum. Durduk yere hakaret ediyor. Elini cebine atmaz. İnsanların yanında küçük düşürür. Buna rağmen ona iyi davranıyorum