Annesi ölmüş kişiler daha mı içe kapanık olur?

İçimde belli olmayan bir yara var. Anıları kafamda dolanıyor, mezarlığa gidesim gelmiyor, rahatsız oluyorum. Hayatın kısa olduğunu görüyorsun ve anlamsız geliyor her şey böyle. Kadınların değerini daha fazla anlıyorsun, bir erkek olarak aslında güçsüz bir kişilik olduğu anlıyorsun. Anne bambaşka bir şeymiş meğer. Varlığında belki kavrayamıyorsun ama gidince anlıyor insan. Hani kız arkadaşım olacak olursa eş değil de annelik yapsın, içimdeki yarayı bastırsın gibi hissiyat oluşuyor falan. Çok sosyal birisi değildim, tabii şimdi insanlardan daha da uzaklaştım. Yalnız hissediyorsun böyle değişik. Babam sağ şimdilik, abim baska şehirde, ben bekarım. Yaşta ilerledi falan kaygı bozukluğu olustu. Yalnızlıktan keyif alırdım falan ama kayıptan sonra o da mutsuzluk ve endişe duygularını beraberinde getirdi. Uyku sevmeden çok uykusuzluk hakim.

Belki zamanla düzelir, daha yeni gibi 2 sene. Eceliyle de ölmedi sonuçta. Hani o yüzden ilişki yapabilecek kapasitede bir insan değilim şu an. Tek başıma hayatımı idame ettirecek durumda da değilim. Anne çok farklıymış. Zaten vefat edince hem iş hayatım hem kendim ayrı bir mahvoldu. Ekonomik durumum olmasa muhtelemen Şu an berbat bir halde de olurdum. Annenin varlığıyla insan kendini daha dinç hissediyormuş. Hani her şeye rağmen senin için kendini feda eden bir kadın o. Zor yani kısacası, kısacık bu hayatta işte insanlar boş yere birbirini kırıyor, hırslanıyor falan sonuç ise bir toprak...

Öyle maalesef