“Namazı Bıraktığında Hayatında Neyi Kaybediyorsun?

Namaz… İnsan ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bir gün mutlaka kalbine geri çağrılan bir ses gibi. Çünkü namaz, aslında Allah’ın bize ihtiyacı olduğu için değil, bizim Allah’a tutunmaya ihtiyacımız olduğu için emredildi.

Kalbinde yüklerin ağırlaştığı, dünyanın seni sıktığı anlarda bir secdeye gidiyorsun… Toprak kokuyor alnın, ama kalbin hafifliyor. Çünkü Allah Kur’an’da şöyle buyuruyor:
“Beni anmakla kalpler huzur bulur.” (Ra’d 28)

İnsan günde bin şey düşünür, yüz kez yorulur, onlarca kez kırılır ama sadece beş vakit toparlanır. Beş vakit nefes, beş vakit sığınak… Çünkü namaz aslında Allah’a “Ben geldim Ya Rabbi, kaybettiklerimi toplamak için geldim.” deme cesaretidir.

Rabbimiz Ankebut Suresi’nde şöyle buyuruyor:
“Namaz, insanı kötülüklerden ve hayasızlıktan alıkoyar.”
Yani namaz insanı değiştirir, yavaş yavaş dönüştürür. Sen fark etmeden gönlünü temizler, aklını berraklaştırır, yollarını düzeltir.

Bir gün herkes yorulur. Ama herkes secdede huzur bulamaz. Bu nimet herkese verilmedi… Ama sana verildi. Allah seni secdeye çağırıyor, çünkü seni seviyor. Çünkü diyor ki:
“Kulum bana yürürse, ben ona koşarak gelirim.” (Kutsi Hadis)

Bu dünyada kimse kimseye koşmazken… Kimse kimseyi karşılıksız kucaklamazken… Bir tek Allah seni bekliyor.
Sen bir adım attığında, Rabbim sana bin adım dönüyor.

Ve unutma: Bir gün herkes susar, dünya susar, dertler susar… Ama secde konuşur.
Sen namaza durduğunda aslında şunu diyorsun:
“Dünya beni yordu Ya Rabbi, ama ben yine de sana geldim.”

Namaza başlamak zordur, devam etmek zordur… Ama namazsız yaşamak daha zordur. Çünkü insanın ruhu namazla nefes alır.
Kim bilir… Belki de hayatının en büyük huzuru ilk secdenden sonra gelecek.

Allah seni secdeye çağırıyor; çünkü huzuru senden gizlemek istemiyor.