Bunlara maruz kalmaktan çok yoruldum?

Bazen insan, bir evin içinde iki kişi olmasına rağmen tek başına üşüyormuş gibi hisseder. Sizin anlattıklarınız da tam olarak böyle… Sesler var, hareket var, hatta “yanınızda” duran insanlar var; ama sizin yüreğinizde bir boşluk, bir eksiklik, bir anlaşılmama hâli dolaşıyor. Bu öyle bir eksiklik ki, insan en fazla kendi evinde yabancı olurken hissediyor. Evlilik, iki kişinin aynı çatının altına girmesiyle başlamıyor aslında; iki kalbin birbirine yer açmasıyla başlıyor. Sizde ise daha başında kapılar kapanmış, cümleler sertleşmiş, tavırlar buz tutmuş gibi görünüyor. Sözlerinin yüksekliği değil, içindeki küçümseme sesi yormuş sizi. Bir insanın en zor katlandığı şey, sevdiğinden gördüğü değersizleştirmedir; çünkü orada yalnızca kalp kırılmaz, özsaygı da incinir. Eşinizin ailesinin duyduğu o kavga, onun gururuna ve belki de “ben kontrolü kaybettim” hissine dokunmuş olabilir. O günden sonra kendini geri çekmesi, soğuması, uzaklaşması biraz da bundandır. Ama şunu unutmayın: Bir insanın kırılması, karşısındakini kırma hakkı vermez. Size sürekli alttan almanızı, susmanızı, baş eğmenizi söylüyorsa… bu bir iletişim daveti değil, teslimiyet talebidir. Oysa bir evlilik, iki kişinin birlikte büyüdüğü, birlikte güçlendiği bir yol olmalıdır; birinin küçüldüğü, diğerinin büyüdüğü bir düzen değil. Gün içinde bir defa bile aranmamak, ama aynı dakikada annesinin aranması… ardından da bunun size iğneyle saplanır gibi söylenmesi… bu, sevgi dilinin susması, anlayışın gölgede kalmasıdır. Sizin takılmanız, onun alay etmesi değil; sizin yalnızlığınızın sesidir. Çünkü insan özlediğinde aramasını beklediği kişidir eşi; bu kadar basit ve bu kadar insanca. Şunu bilmelisiniz: Değişmesi gereken tek kişi siz değilsiniz. Bir ilişki iki kanatla uçar; biri kırık olursa kuş yerde sürünür. Sizden hep susmanız, hep boyun eğmeniz, hep kabullenmeniz bekleniyorsa… o ilişki zaten tek kanatla uçmaya çalışıyor demektir. Ve siz haklı bir cümle kurmuşsunuz:“Ben kendimi değiştirirsem o da değişecekmiş… En büyük kötülüğü kendime yapıyormuşum.”Evet. Bir insan yalnızca kendini silerek mutluluğa ulaşamaz. Kendi gölgesini yok ederek huzura kavuşamaz. Sizin yüreğinizde bu kadar yorgunluk varken, onun size “sen değiş” diye yük bindirmesi… sevgi değil, sorumluluktan kaçıştır. Siz kendi değerinizi hatırlayın. Sevgi varsa onu korumak için iki taraf da emek verir; yoksa suskunluk da çaba da boşa akar. Evlilik, birinin diğerini terbiye ettiği bir yer değildir. Yan yana yürümeyi öğrenemeyenler, bir süre sonra birbirine yabancı olur. Sözün özü:Siz kırılmak için yaratılmadınız. Siz “alttan alınacak” biri değilsiniz. Siz anlaşılmaya, sevilmeye ve yanında olunmaya layıksınız. Kendinizi kaybetmeyin. Çünkü bir ilişkide kaybolan en son şey, insanın kendi sesi olur; o da kısılırsa geriye sadece sessiz bir mutsuzluk kalır.

Merhaba , yazıyı okumaya başlarken, gerçekten senin için ve sizin için iyi gelişmelere yol açacak olan ifadeler yazabilmenin ümidi içindeydim. Fakat sonlara doğru iyiliğe dair yazabilecek pek bir şey kalmadığını görmüş oldum. Bir durumda roller insansa hatalarda çift taraflıdır. Fakat yaşadığın durumda sen %10 luk hata dilimini taşıyorsan %90 ı Maalesef eşinde. Anlamıyorum bu insanları bu şekilde kim basıl eviriyor çeviriyor ve cahil efsanelere hayatlarını adıyorken esas olarak hayatlarını adaması gereken kadınlarına bu zulmü reva görüyorlar. Sizin için sonu iyi olacak gelişme , eşinin kendini ve bakış açısını değiştirmesi ile mümkün olabilir, bunun dışında hayatın gerçekten çok ama çok zor olur. Birde başlangıçta bir iki hafta eve gelmedi demişsin hiç mi gelmedi yoksa gece geç gelip sabah erken mi gitti?

Işiniz tamamen ailesine etkisi altında kalan bir tip. Evlenmişsiniz kendinize ait bir hayatınız olması gerekirken böyle şeylerle uğraşmak ne kadar üzücü. Çok haklısınız yorulmakta İsyan etmekte ve kızmakta. Ama maalesef üzücü olan bir durum var ki kendi kişilik yapısı ve özgüveni olmayan biriyle evlenmişsiniz. Bu lafı daha sonra şunu düşünün Salim kafayla. Daha ne kadar tahammül edebilirsiniz ve kaldırabilirsiniz bu durumu?

görücü usulü mü evlendiniz, daha öncesinde hiç iletişiminiz paylaşımınız yokmuydu. sorunlar sonrdana mı çıktı ortaya daha en başından böyle iseniz bu hayat çok zor geçer iki tarafta biraz kendinden taviz vermeli ve ortak yok bulunmalı fedakar tek taraflı bekleniğr ve yapılıursa bu hayat fedakarlık edene zulüm gibi olur