Sureklı gecmıstw yasıyorum. 15 sene once yapılan zorbalıkları duusnuyoeum. Nasıl bırakırım bunu?

Geçmişte yaşanan zorbalıkların aklından çıkmaması çok normal; çünkü insanın zihni kendini korumak için acı veren anıları tekrar tekrar hatırlatır. Senin suçun değil bu. Ama geçmişi sürekli bugüne taşıyınca zihnin hem yoruluyor hem de bugünkü halinin gücünü göremiyorsun.

Bırakmanın ilk adımı, o dönemki “sen” ile bugünkü “sen”i ayırmaktır. O zaman savunmasızdın, yalnızdın belki, sesin çıkmıyordu. Ama bugün aynı kişi değilsin. Bugünkü halin, o kız çocuğunu koruyabilecek güçte. Bu yüzden hatırladığında “Bu benim suçum değildi, o günlerde elimden gelen buydu” demeyi dene.

İkinci adım, zihnin aynı sahneyi getirdiğinde ona savaş açmak değil, “Evet, bu anı geldi, ama artık beni yönetmesine izin vermiyorum” diye kısa bir cümleyle karşılamak. Bu, beynin o anıyı tehdit olmaktan çıkarır.

Üçüncüsü, geçmişteki o yaşantıdan kalan duygu—utanç, öfke, kırgınlık—hangisiyse onu fark etmek. Zorbalık yaşayan biri aslında kendine değil, ona yapılanlara öfkeli olur ama yıllarca bunun farkında olmaz. Duyguyu fark ettikçe hafiflemeye başlar.

Ve en önemlisi: Geçmişte yaşananlar karakterini kirletmez, aksine seni daha empatik, güçlü ve olgun yapar. O zaman yaşadığın şeyler bugün seni geriye değil, ileriye taşıyabilir.

Geçmişi unutamamak zayıflık değil; iyileşmesi gereken bir yaran olduğunu gösterir. İyileşmesi de mümkündür.

Biri sana hakaret ettiğinde onun lisanını bilmesen, bu sözlerin senin için hiç bir anlamı olmayacaktı. Demek ki insanların sözlerine aslında kişilerin kendisi anlam yüklüyor. Yani sana aptal diyerek seni aptallaştırmıyorum sen onu besliyorsun büyütüyorsun. Hepimizin içinde iki tane kurt vardır siyah ve beyaz olmak üzere. Hangisini beslersen o büyür, 15 yıl önce sana zorbalık yapılan şeyleri içinde beslemeye devam etme. Senin onlara verdiğin değer kadar var olacaklar.