Dedemi cok özledim, intiharı düşünüyorum uzun zamandır, ne yapabilirim?

annemle babamla aram bir iyi bir kötü anlayamıyorum ama genel olarak kötü. cok üstüme geliyorlar. ne zaman birseye üzülsem dedemin yokluguna aglıyorum. konu ne olursa olsun hep aynı derde aglıyorum. onlara bu konuyu acsam da beni anlamazlar. hic dert anlatmadım onlara. kuzenlerim dayılarım teyzelerim var ama kimseye acamam icimi.

beni her şey zorluyor zaten nefes almak bile. daha 19 yaşındayım bu sene universiteye gidemedim şu psikolojimi düzeltemedim bir türlü. hala da aynı durumdayım. sağlık sorunlarım da var mahvediyor beni hepsi. sadece ölüp dedemin yanına gitmek istiyorum. onu çok özlüyorum şu sıralar.

kimseyi sıkmak istemiyorum anlatmak istemem. bi ara dayıma kendime zarar verdiğimi söylemiştim yazıp ama sonra utandım daha yazmadım. bana yanındayım seni anlıyorum falan demisti de iste.

biri bana içini açsa mutlu olurdum ama ben birine dertlerimi anlatınca sıkıyormuş gibi hissediyorum. üniversiteyi kazanmak istiyorum ama kazansam bile yaşama sevincim yok hevesim yon kalmadı yani.

ibs ve reflü var bende çok zorluyorlar beni aşırı ama

dayım bu anlattıklarımdan iki hafta sonra falan bize gelmişti demisti balıkesire yanıma gel istedigin kadar kal istedigin zaman. yaz bana istediginde konusuruz. iyi biri

ben kimseye anlatamıyorum anlamaz beni kimse. keske bende babama anlatabilsem. şakalaşıyoruz gülüyoruz ama ona böyle konualrı anlatsam da anlamaz beni. dayıma hayatta anlatamam cekinirim

evet paikologa gitmek istiyorum daha once 5-6 sene gittim 12 yasından 17 ysına kadar falan psikiyatristler ilac verp göndereyim kafasındaydı hepsi de. umursamıyorlardı pek

umursamıyorlar ki hicbiri anlatsam da bosa

evet artık beni hayatta tutabilecek bir neden bulamıyorum

yeni girdim siteye görmemisim o yuzden kusura bakma, yazabilirsin