Lütfen bana yardımcı olur musnuz?

Bu yazıyı okurken içim sıkıştı. Böyle bir şeyi yaşamış olman, hele ki reşit değilken, senin suçun değil. Bunu önce kafanın bir köşesine değil, tam ortasına yazmanı istiyorum: Suç sende değil. Utanması, yerin dibine girmesi, ceza alması gereken kişi o.

Mahkemenin açılmamış olması da senin anlattıklarının önemsiz olduğu anlamına gelmiyor. Ne yazık ki adli süreçler bazen çok yavaş ilerliyor ve bu insanın sabrını, umudunu, ruhunu tüketiyor. “Şerefsiz dışarıda geziyor, ben evden çıkamıyorum” demen o kadar tanıdık bir his ki; çoğu mağdur kendini sanki cezayı o çekiyormuş gibi hissediyor. Bu adaletsizlik duygusu seni daha da yoruyor, farkındayım.

Ailene ve çevrene karşı hissettiğin utanç da aslında sana ait değil; toplumun mağduru suçlayan bakışından kalan bir yük. Sen hiçbir şey saklamak zorunda değilsin, utanmak zorunda değilsin. Başına gelen, senin karakterini, değerini, geleceğini belirleyen bir kimlik değil. Sen hâlâ saygıyı, sevgiyi, güveni sonuna kadar hak eden bir insansın.

Pratik tarafta yapabileceklerin de var. Davanı takip eden bir avukat yoksa, bulunduğun ildeki baronun adli yardım birimine başvurabilirsin; maddi durumun olmasa bile sana ücretsiz avukat atanmasını isteyebilirsin. Kadın dernekleri, kadın dayanışma ağları, ŞÖNİM gibi kurumlar da hem hukuki hem psikolojik destek sağlayabiliyor. Yalnız değilsin; sadece etrafında şu an göremediğin ama seninle aynı şeyleri yaşamış ve mücadele eden binlerce kadın var.

Uykusuzluk, evden çıkamama, insan içine karışamama, sürekli zihninde tekrar eden anılar… Bunların hepsi travmanın doğal sonuçları. Delirmiyorsun, “abartmıyorsun”, zayıf değilsin. Yaşadığın şey çok ağır ve bedeninle zihnin sana “yardım çağrısı” veriyor. Mümkünse bir psikolog ya da psikiyatristten destek alman, bu yükü tek başına taşımaman önemli. Bu, “güçsüzlük” değil, aksine hayatta kalma gücünün göstergesi.

Senin istediğin çok net: “Bu adam ceza alsın.” Bu isteğin çok haklı, çok yerinde. Ama bu süreçte en az onun ceza alması kadar önemli olan bir şey daha var: Senin hayata geri dönebilmen, nefes alabilmen, kendini kirlenmiş değil, hâlâ “ben” hissedebilmen. Adalet mücadeleni sürdürürken kendine şefkatli ol, yardım istemekten çekinme, destek ağı kurmaya çalış. Yalnız hissetsen de gerçekten yapayalnız değilsin.