Biriyle tanıştım, o kürt ben türk, flört ediyoruz ve şimdiden çok bağlandım, ciddiye evrilse ailem asla kabul etmez napcam?

Büyük konuştuğum şeyleri de yutacak hale geldim, gönül cidden ferman dinlemiyormuş. Türk-Kürt ayrı keseye koymuyorum tabi ama ailelerimiz çok farklı, zaten siyasi görüşler her şeyi batırıyor maalesef. Bunun niyeti ciddi, babam öğrense evlatlıktan reddeder çünkü hep uyardı bu konularda. Zaten büyük konuştu o da.

İlk başta bilmiyordum, kendi söyledi. Bende ailemden bahsedince, bana göre imkansız diye bir şey yoktur her şey nasip ama üzülmeni istemiyorum burada bitsin imkansız diye kendin söyledin dedi. Daha fazla ilerlemeden o gün bitsin istedim tartıştık da biraz çünkü korkularım, endişelerim var ama ne onunla ne de onsuz derler ya öyle bir durumun içine düştüm. Gitsin istemiyorum pisliğin üzerimde antidepresan etkisi var.

Bizimkiler öğrense evde kıyamet kopacak ama ben ondan kopmak istemiyorum. Napcam düşünmekten ne istediğimi bilmeyecek hale geldim. Beni istiyor musun diyor evet ama diyorum, o da ben belirsizlik istemiyorum artık yoruldum diyor, istemiyorsan söyle gideyim diyor, o ara benim kafamda şu şarkı çalıyor “sana git diyemem ama kal demekte gelmiyor içimden…”. Çünkü yorucu uzun süren bir ilişkiden çıkmış daha fazla üzmek, kırmak, yormak, zamanını kaybettirmek istemiyorum. O çok net mesela, erkeklerde böylesine nadiren denk gelindiği için bıraksam bir daha böylesini bulur muyum diye düşünüyorum. Flört etmemize rağmen öyle bir sahipleniyor ki insan diyor ki evet bu adam beni gerçekten istiyor, değer veriyor. Napacağım hiç bilmiyorum normalde ben aşırı mantıklı davranırım ama şu an yanlış olduğunu bilsem de mantığımı kullanamıyorum deldireceğim.

Ha bu arada uzak mesafe flörtü (aynı ülke bile değil) ama o ciddiye evrilsin diyorsan asla yalnız bırakmam elimden geldiğince seni görmeye gelirim diyor.