Hiç kimse onun yerini tutmuyor dediğiniz birisi oldu mu?

Evet, oldu. Annem dışında, anneannem ve dedem de benim için çok özel insanlardı. Onların yeri gerçekten dolmuyor. Anneannem hep o sıcacık haliyle, küçük şeylerle bile mutlu olmayı öğretirdi bana. Dedemse sessiz ama güven veren biriydi, yanında olunca her şey yolunda hissederdim. Şimdi ikisi de yok ama bıraktıkları iz, söyledikleri sözler, hatta gülüşleri bile hâlâ aklımda. Kimse onların yerini tutmuyor, çünkü her biri bambaşka bir sevgiyle dokunmuştu hayatıma.

Oldu, hem de öyle biriydi ki ne kadar zaman geçerse geçsin izini silemem sanmıştım. Bir bakışı, bir sesi, bir dokunuşu bile yer ederdi içimde. Ama hayat, unutmayı değil alışmayı öğretiyor insana. Zaman geçtikçe o yer sandığım boşluk kendiliğinden doldu, artık ne sesi yankılanıyor içimde ne yüzü aklıma geliyor. Bir dönem kalbimin merkezindeydi, şimdi sadece geçmişin tozuna karışmış bir hatıra gibi.

olmamalı geçmişe takılı kalmak hastalıktır. ha sen hata ederek o hale geldiysen belki olur, yaptığın yanlıştan dolayı ama onun dışında olmamalı.