Hayat dinden ve duadan uzaklaştıkça mi yoluna giriyor?

Bazen gerçekten öyle hissediliyor. İyi olmaya çalışan insanlar sürekli bir şeylerle uğraşıyor, başlarına aksilik geliyor. Umursamaz, bencil, hatta bazen kötü diyebileceğin insanlar ise gayet rahat yaşıyor gibi duruyor. O yüzden insanın aklına ister istemez acaba fazla iyi olmak mı hata? sorusu geliyor. Ama bence bu biraz da görünene takılmakla ilgili. Kimin gerçekten mutlu, kimin içten içe perişan olduğunu dışarıdan anlamak kolay değil. Dua eden ya da inançlı yaşayan biri de bazen daha çok sınanıyor gibi hissediyor ama belki de o sınavlar onu bir şeye hazırlıyor. Yani net bir cevabı yok aslında, sadece bazen iyi insanlar daha çok mücadele ediyor gibi duruyor. Ama belki de o yüzden içleri daha güçlü oluyor.